Расулуллаҳнинг мўъжизалари

وَحَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَعَا بِمَاءٍ فَأُتِيَ بِقَدَحٍ رَحْرَاحٍ فَجَعَلَ الْقَوْمُ يَتَوَضَّئُونَ فَحَزَرْتُ مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الثَّمَانِينَ - قَالَ - فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى الْمَاءِ يَنْبُعُ مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِهِ ‏.‏

Менга Абур-Робиъ Сулаймон ибн Довуд ал-Атакий ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни ибн Зайд — ривоят қилди, бизга Собит Анасдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сув сўради, шунда унга япалоқ (саёз) бир коса келтирилди. Одамлар ундан таҳорат ола бошлади. Мен уларнинг сони олтмишдан саксон орасида деб чамаладим. (Анас) деди: Мен сувнинг унинг бармоқлари орасидан отилиб чиқаётганига қараб турдим.

وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، ح وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَانَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَالْتَمَسَ النَّاسُ الْوَضُوءَ فَلَمْ يَجِدُوهُ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِوَضُوءٍ فَوَضَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ الإِنَاءِ يَدَهُ وَأَمَرَ النَّاسَ أَنْ يَتَوَضَّئُوا مِنْهُ - قَالَ - فَرَأَيْتُ الْمَاءَ يَنْبُعُ مِنْ تَحْتِ أَصَابِعِهِ فَتَوَضَّأَ النَّاسُ حَتَّى تَوَضَّئُوا مِنْ عِنْدِ آخِرِهِمْ ‏.‏

Менга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, бизга Маън ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди (ҳ). Менга Абут-Тоҳир ҳам ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб Молик ибн Анасдан хабар берди, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрдим, аср намозининг вақти бўлган эди. Одамлар таҳорат сувини изладилар, аммо топа олмадилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (оз) таҳорат суви келтирилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша идишга қўлини қўйди ва одамларга ундан таҳорат олишни буюрди. (Анас) деди: Мен сувнинг унинг бармоқлари остидан отилиб чиқаётганини кўрдим. Одамлар таҳорат олди, токи охиргиларигача ҳаммаси ундан таҳорат олди.

حَدَّثَنِي أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، - يَعْنِي ابْنَ هِشَامٍ - حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابَهُ بِالزَّوْرَاءِ - قَالَ وَالزَّوْرَاءُ بِالْمَدِينَةِ عِنْدَ السُّوقِ وَالْمَسْجِدِ فِيمَا ثَمَّهْ - دَعَا بِقَدَحٍ فِيهِ مَاءٌ فَوَضَعَ كَفَّهُ فِيهِ فَجَعَلَ يَنْبُعُ مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِهِ فَتَوَضَّأَ جَمِيعُ أَصْحَابِهِ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ كَمْ كَانُوا يَا أَبَا حَمْزَةَ قَالَ كَانُوا زُهَاءَ الثَّلاَثِمِائَةِ ‏.‏

Менга Абу Ғассон ал-Мисмаий ривоят қилди, бизга Муъоз — яъни ибн Ҳишом — ривоят қилди, менга отам Қатодадан ривоят қилди, бизга Анас ибн Молик ривоят қилди: Набиюллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва унинг ашоблари Заврода эди. (Рови) деди: Завро Мадинада, бозор ва масжид ёнида бир жойдир. (Набий) ичида сув бўлган коса сўради ва кафтини унга қўйди, шунда сув унинг бармоқлари орасидан отилиб чиқа бошлади ва ҳамма ашоблари ундан таҳорат олди. (Рови) деди: Мен: «Эй Абу Ҳамза, улар қанча эди?» дедим. У: «Уч юзга яқин эдилар», деди.

وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ بِالزَّوْرَاءِ فَأُتِيَ بِإِنَاءِ مَاءٍ لاَ يَغْمُرُ أَصَابِعَهُ أَوْ قَدْرَ مَا يُوَارِي أَصَابِعَهُ ‏.‏ ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ هِشَامٍ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Саъид Қатодадан, у Анасдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Заврода эди. Шунда унга бармоқларини кўммайдиган ёки бармоқларини зўрға ёпадиган миқдордаги сув идиши келтирилди. Сўнг у Ҳишомнинг ҳадисига ўхшаш зикр қилди.

وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ أُمَّ مَالِكٍ، كَانَتْ تُهْدِي لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي عُكَّةٍ لَهَا سَمْنًا فَيَأْتِيهَا بَنُوهَا فَيَسْأَلُونَ الأُدْمَ وَلَيْسَ عِنْدَهُمْ شَىْءٌ فَتَعْمِدُ إِلَى الَّذِي كَانَتْ تُهْدِي فِيهِ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَتَجِدُ فِيهِ سَمْنًا فَمَا زَالَ يُقِيمُ لَهَا أُدْمَ بَيْتِهَا حَتَّى عَصَرَتْهُ فَأَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ عَصَرْتِيهَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ نَعَمْ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ لَوْ تَرَكْتِيهَا مَا زَالَ قَائِمًا ‏"‏ ‏.‏

Менга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, бизга ал-Ҳасан ибн Аъян ривоят қилди, бизга Маъқил Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди: Умм Молик Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ўзининг бир мешчасида сариёғ ҳадя қилар эди. Унинг ўғиллари келиб, қатиқ-ёғ сўрарди, бироқ уларнинг ҳузурида ҳеч нарса бўлмасди. Шунда у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳадя қиладиган ўша мешга бориб, ундан сариёғ топарди. Шу тариқа у (меш) уй учун ёғлик бериб тураверди, токи у (Умм Молик) уни сиқиб (тугатиб) қўйди. Сўнг у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Набий: «Уни сиқиб (тугатиб) қўйдингми?» деди. У: «Ҳа», деди. Набий: «Агар уни қолдирганингда, доим тураверарди (тугамасди)», деди.

وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَطْعِمُهُ فَأَطْعَمَهُ شَطْرَ وَسْقِ شَعِيرٍ فَمَا زَالَ الرَّجُلُ يَأْكُلُ مِنْهُ وَامْرَأَتُهُ وَضَيْفُهُمَا حَتَّى كَالَهُ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏ "‏ لَوْ لَمْ تَكِلْهُ لأَكَلْتُمْ مِنْهُ وَلَقَامَ لَكُمْ ‏"‏ ‏.‏

Менга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, бизга ал-Ҳасан ибн Аъян ривоят қилди, бизга Маъқил Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, ундан таом сўради. У унга ярим васқ арпа берди. Ўша киши, хотини ва меҳмони ундан еяверди, токи уни ўлчаб кўрди. Сўнг у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Набий: «Агар уни ўлчамаганингда, ундан еяверардингиз ва у сизлар учун тураверарди (тугамасди)», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، - وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ - عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ، عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلاَةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلاَةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلاَ يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ ‏"‏ ‏.‏ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلاَنِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَىْءٍ مِنْ مَاءٍ - قَالَ - فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا ‏"‏ ‏.‏ قَالاَ نَعَمْ ‏.‏ فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ - قَالَ - ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنَ الْعَيْنِ قَلِيلاً قَلِيلاً حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَىْءٍ - قَالَ - وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتِ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ - شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ - حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَا هُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا ‏"‏ ‏.‏

Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Доримий ривоят қилди, бизга Абу Алий ал-Ҳанафий ривоят қилди, бизга Молик — у ибн Анас — Абуз-Зубайр ал-Маккийдан ривоят қилди: Абут-Туфайл Омир ибн Восила унга хабар бердики, Муъоз ибн Жабал унга хабар бериб деди: Биз Табук ғазоти йилида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга чиқдик. У намозни жамъ қилар эди: пешин ва асрни бирга, шом ва хуфтонни бирга ўқиди. Токи бир куни намозни кечиктирди, сўнг чиқиб пешин ва асрни бирга ўқиди, кейин (чодирга) кирди, сўнг ундан кейин чиқиб шом ва хуфтонни бирга ўқиди. Сўнг деди: «Сизлар, Аллаҳ хоҳласа, эртага Табук булоқига етиб борасизлар, унга кун ёришмагунча етиб бормайсизлар. Сизлардан ким унга етиб борса, мен келмагунимча унинг сувидан ҳеч нарсага тегмасин». Биз унга етиб келдик, биздан олдин икки киши унга етиб келган эди. Булоқ эса тасма каби озгина сувдан чиқараётган эди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улардан: «Унинг сувидан бирор нарсага тегдингизми?» деб сўради. Иккаласи: «Ҳа», деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни койиди ва уларга Аллаҳ хоҳлаган нарсани айтди. (Рови) деди: Сўнг одамлар қўллари билан булоқдан оз-оздан ҳовучлаб олдилар, токи бирор идишда йиғилди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда қўлларини ва юзини ювди, сўнг уни (сувни) қайтариб булоққа қуйди. Шунда булоқ қуйилиб оқаётган — ёки мўл-кўл, деб айтди, Абу Алий қайси бирини айтганида шубҳа қилди — сув билан оқди, токи одамлар сувга қонди. Сўнг (Набий): «Эй Муъоз, агар умринг узоқ бўлса, яқин орада бу ернинг боғ-роғларга тўлганини кўришинг мумкин», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى، عَنْ عَبَّاسِ بْنِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزْوَةَ تَبُوكَ فَأَتَيْنَا وَادِيَ الْقُرَى عَلَى حَدِيقَةٍ لاِمْرَأَةٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اخْرُصُوهَا ‏"‏ ‏.‏ فَخَرَصْنَاهَا وَخَرَصَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشْرَةَ أَوْسُقٍ وَقَالَ ‏"‏ أَحْصِيهَا حَتَّى نَرْجِعَ إِلَيْكِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ‏"‏ ‏.‏ وَانْطَلَقْنَا حَتَّى قَدِمْنَا تَبُوكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ سَتَهُبُّ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَةَ رِيحٌ شَدِيدَةٌ فَلاَ يَقُمْ فِيهَا أَحَدٌ مِنْكُمْ فَمَنْ كَانَ لَهُ بَعِيرٌ فَلْيَشُدَّ عِقَالَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَهَبَّتْ رِيحٌ شَدِيدَةٌ فَقَامَ رَجُلٌ فَحَمَلَتْهُ الرِّيحُ حَتَّى أَلْقَتْهُ بِجَبَلَىْ طَيِّئٍ وَجَاءَ رَسُولُ ابْنِ الْعَلْمَاءِ صَاحِبِ أَيْلَةَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِكِتَابٍ وَأَهْدَى لَهُ بَغْلَةً بَيْضَاءَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَهْدَى لَهُ بُرْدًا ثُمَّ أَقْبَلْنَا حَتَّى قَدِمْنَا وَادِيَ الْقُرَى فَسَأَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَرْأَةَ عَنْ حَدِيقَتِهَا ‏"‏ كَمْ بَلَغَ ثَمَرُهَا ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتْ عَشَرَةَ أَوْسُقٍ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي مُسْرِعٌ فَمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ فَلْيُسْرِعْ مَعِيَ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَمْكُثْ ‏"‏ ‏.‏ فَخَرَجْنَا حَتَّى أَشْرَفْنَا عَلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ ‏"‏ هَذِهِ طَابَةُ وَهَذَا أُحُدٌ وَهُوَ جَبَلٌ يُحِبُّنَا وَنُحِبُّهُ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّ خَيْرَ دُورِ الأَنْصَارِ دَارُ بَنِي النَّجَّارِ ثُمَّ دَارُ بَنِي عَبْدِ الأَشْهَلِ ثُمَّ دَارُ بَنِي عَبْدِ الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ ثُمَّ دَارُ بَنِي سَاعِدَةَ وَفِي كُلِّ دُورِ الأَنْصَارِ خَيْرٌ ‏"‏ ‏.‏ فَلَحِقَنَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقَالَ أَبُو أُسَيْدٍ أَلَمْ تَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيَّرَ دُورَ الأَنْصَارِ فَجَعَلَنَا آخِرًا ‏.‏ فَأَدْرَكَ سَعْدٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَيَّرْتَ دُورَ الأَنْصَارِ فَجَعَلْتَنَا آخِرًا ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوَلَيْسَ بِحَسْبِكُمْ أَنْ تَكُونُوا مِنَ الْخِيَارِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн Билол Амр ибн Яҳёдан, у Аббос ибн Саҳл ибн Саъд ас-Соидийдан, у Абу Ҳумайддан ривоят қилди, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Табук ғазотига чиқдик. Водил-Қурога, бир аёлнинг боғи олдига келдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни (мевасини) тахмин қилиб ўлчанг», деди. Биз уни тахминлаб ўлчадик, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳам уни ўн васқ деб тахминлади ва: «Токи биз сенга қайтиб келгунча, уни (ҳосилни) ҳисоблаб тур, Аллаҳ хоҳласа», деди. Сўнг йўлга тушиб, Табукка етиб келдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу кеча сизларга қаттиқ шамол эсади, шу вақтда ҳеч бирингиз турмасин. Кимнинг туяси бўлса, уни маҳкам боғлаб қўйсин», деди. Шунда қаттиқ шамол эсди, бир киши турди ва шамол уни кўтариб, Тайй тоғларига улоқтириб ташлади. Айла эгаси Ибнул-Алмонинг элчиси Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга мактуб келтирди ва унга оқ хачир ҳадя қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (жавоб) ёзди ва унга бир бурд (чизиқли кийим) ҳадя қилди. Сўнг яна йўлга тушиб, Водил-Қурога етиб келдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша аёлдан боғи ҳақида: «Меваси қанчага етди?» деб сўради. У: «Ўн васқ», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен шошяпман, сизлардан ким хоҳласа мен билан тезласин, ким хоҳласа қолсин», деди. Биз чиқиб, токи Мадинага яқинлашдик. Шунда у: «Бу Тоба (Мадина), бу эса Уҳуд — у бизни севадиган ва биз севадиган тоғдир», деди. Сўнг деди: «Ансорларнинг энг яхши хонадони Бану Нажжор хонадони, сўнг Бану Абдулашҳал хонадони, сўнг Бану Абдул-Ҳорис ибн Хазраж хонадони, сўнг Бану Соида хонадонидир. Ансорларнинг ҳар бир хонадонида яхшилик бор». Шунда бизга Саъд ибн Убода етиб келди ва Абу Усайд: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ансорларнинг хонадонларини афзал қилиб, бизни охирги қилди-я, кўрмадингми?» деди. Саъд Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб бориб: «Эй Аллаҳнинг Расули, ансорларнинг хонадонларини афзал қилиб, бизни охирги қилибсиз», деди. Шунда у: «Яхшилар (афзаллар) қаторидан бўлганингиз сизга етарли эмасми?» деди.