حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، - وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ - عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ، عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلاَةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلاَةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ " إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلاَ يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ " . فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلاَنِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَىْءٍ مِنْ مَاءٍ - قَالَ - فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا " . قَالاَ نَعَمْ . فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ - قَالَ - ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنَ الْعَيْنِ قَلِيلاً قَلِيلاً حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَىْءٍ - قَالَ - وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتِ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ - شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ - حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ " يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَا هُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Доримий ривоят қилди, бизга Абу Алий ал-Ҳанафий ривоят қилди, бизга Молик — у ибн Анас — Абуз-Зубайр ал-Маккийдан ривоят қилди: Абут-Туфайл Омир ибн Восила унга хабар бердики, Муъоз ибн Жабал унга хабар бериб деди: Биз Табук ғазоти йилида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга чиқдик. У намозни жамъ қилар эди: пешин ва асрни бирга, шом ва хуфтонни бирга ўқиди. Токи бир куни намозни кечиктирди, сўнг чиқиб пешин ва асрни бирга ўқиди, кейин (чодирга) кирди, сўнг ундан кейин чиқиб шом ва хуфтонни бирга ўқиди. Сўнг деди: «Сизлар, Аллаҳ хоҳласа, эртага Табук булоқига етиб борасизлар, унга кун ёришмагунча етиб бормайсизлар. Сизлардан ким унга етиб борса, мен келмагунимча унинг сувидан ҳеч нарсага тегмасин». Биз унга етиб келдик, биздан олдин икки киши унга етиб келган эди. Булоқ эса тасма каби озгина сувдан чиқараётган эди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улардан: «Унинг сувидан бирор нарсага тегдингизми?» деб сўради. Иккаласи: «Ҳа», деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни койиди ва уларга Аллаҳ хоҳлаган нарсани айтди. (Рови) деди: Сўнг одамлар қўллари билан булоқдан оз-оздан ҳовучлаб олдилар, токи бирор идишда йиғилди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда қўлларини ва юзини ювди, сўнг уни (сувни) қайтариб булоққа қуйди. Шунда булоқ қуйилиб оқаётган — ёки мўл-кўл, деб айтди, Абу Алий қайси бирини айтганида шубҳа қилди — сув билан оқди, токи одамлар сувга қонди. Сўнг (Набий): «Эй Муъоз, агар умринг узоқ бўлса, яқин орада бу ернинг боғ-роғларга тўлганини кўришинг мумкин», деди.