أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ ضَمْرَةَ بْنِ سَعِيدٍ، سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الصُّبْحِ حَتَّى الطُّلُوعِ وَعَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى الْغُرُوبِ .
Бизга Мужоҳид ибн Мусо хабар бериб деди: бизга Ибн Уяйна ривоят қилди, Замра ибн Саиддан, у Абу Саид ал-Худрийнинг шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) субҳдан (бомдоддан) кейин то (қуёш) чиққунига қадар намоз ўқишдан ва асрдан кейин то (қуёш) ботгунига қадар намоз ўқишдан қайтардилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَخْلَدٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ صَلاَةَ بَعْدَ الْفَجْرِ حَتَّى تَبْزُغَ الشَّمْسُ وَلاَ صَلاَةَ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ " .
Бизга Абдулҳамид ибн Муҳаммад ривоят қилиб деди: бизга Махлад ривоят қилди, Ибн Журайждан, у Ибн Шиҳобдан, у Ато ибн Язиддан (ривоят қилдики), у Абу Саид ал-Худрийнинг шундай деганини эшитди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитдим: «Фажрдан кейин то қуёш чиққунига қадар намоз йўқ ва асрдан кейин то қуёш ботгунига қадар намоз йўқ,» дедилар.
أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ نَمِرٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِنَحْوِهِ .
Менга Маҳмуд ибн Ғайлон хабар бериб деди: бизга ал-Валид ривоят қилди, у деди: менга Абдурраҳмон ибн Намир хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Ато ибн Язиддан, у Абу Саид ал-Худрийдан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини (ривоят қилди).
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حُجَيْرٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳарб хабар бериб деди: бизга Суфён ривоят қилди, Ҳишом ибн Ҳужайрдан, у Товусдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрдан кейин намоз ўқишдан қайтардилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ الْمُخَرِّمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ عَنْبَسَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها أَوْهَمَ عُمَرُ - رضى الله عنه - إِنَّمَا نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَتَحَرَّوْا بِصَلاَتِكُمْ طُلُوعَ الشَّمْسِ وَلاَ غُرُوبَهَا فَإِنَّهَا تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَىْ شَيْطَانٍ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ал-Мухарримий хабар бериб деди: бизга ал-Фазл ибн Анбаса ривоят қилди, у деди: бизга Вуҳайб ривоят қилди, Ибн Товусдан, у отасидан, у деди: Оиша (розияллаҳу анҳо): «Умар (розияллаҳу анҳу) адашибди (ваҳм қилибди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақатгина шуни қайтарган эдилар: ‹Намозингизни қуёш чиқиши ва ботишига мослаб қасд қилманг, чунки у шайтоннинг икки шохи орасида чиқади,› деганлар,» деди.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ، أَخْبَرَنِي ابْنُ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا طَلَعَ حَاجِبُ الشَّمْسِ فَأَخِّرُوا الصَّلاَةَ حَتَّى تُشْرِقَ وَإِذَا غَابَ حَاجِبُ الشَّمْسِ فَأَخِّرُوا الصَّلاَةَ حَتَّى تَغْرُبَ " .
Бизга Амр ибн Алий хабар бериб деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ибн Урва ривоят қилди, у деди: менга отам хабар бериб деди: менга Ибн Умар хабар бериб деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қуёшнинг чеккаси (юқори қисми) чиқса, намозни то (қуёш) ёришиб кўтарилгунига қадар кечиктиринглар, қуёшнинг чеккаси ботишни бошласа, намозни то (қуёш) ботгунига қадар кечиктиринглар,» дедилар.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو يَحْيَى، سُلَيْمُ بْنُ عَامِرٍ وَضَمْرَةُ بْنُ حَبِيبٍ وَأَبُو طَلْحَةَ نُعَيْمُ بْنُ زِيَادٍ قَالُوا سَمِعْنَا أَبَا أُمَامَةَ الْبَاهِلِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ عَبَسَةَ، يَقُولُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ مِنْ سَاعَةٍ أَقْرَبُ مِنَ الأُخْرَى أَوْ هَلْ مِنْ سَاعَةٍ يُبْتَغَى ذِكْرُهَا قَالَ " نَعَمْ إِنَّ أَقْرَبَ مَا يَكُونُ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ مِنَ الْعَبْدِ جَوْفُ اللَّيْلِ الآخِرِ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَكُونَ مِمَّنْ يَذْكُرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ فَكُنْ فَإِنَّ الصَّلاَةَ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ إِلَى طُلُوعِ الشَّمْسِ فَإِنَّهَا تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَىِ الشَّيْطَانِ وَهِيَ سَاعَةُ صَلاَةِ الْكُفَّارِ فَدَعِ الصَّلاَةَ حَتَّى تَرْتَفِعَ قِيدَ رُمْحٍ وَيَذْهَبَ شُعَاعُهَا ثُمَّ الصَّلاَةُ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ حَتَّى تَعْتَدِلَ الشَّمْسُ اعْتِدَالَ الرُّمْحِ بِنِصْفِ النَّهَارِ فَإِنَّهَا سَاعَةٌ تُفْتَحُ فِيهَا أَبْوَابُ جَهَنَّمَ وَتُسْجَرُ فَدَعِ الصَّلاَةَ حَتَّى يَفِيءَ الْفَىْءُ ثُمَّ الصَّلاَةُ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ حَتَّى تَغِيبَ الشَّمْسُ فَإِنَّهَا تَغِيبُ بَيْنَ قَرْنَىْ شَيْطَانٍ وَهِيَ صَلاَةُ الْكُفَّارِ " .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб деди: бизга Одам ибн Абу Иёс хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ибн Саъд ривоят қилди, у деди: бизга Муовия ибн Солиҳ ривоят қилди, у деди: менга Абу Яҳё Сулайм ибн Омир ва Замра ибн Ҳабиб ва Абу Талҳа Нуайм ибн Зиёд хабар бериб дедилар: биз Абу Умома ал-Боҳилийнинг шундай деганини эшитдик: мен Амр ибн Абасанинг шундай деганини эшитдим: мен: «Ё Расулуллаҳ, бирор соат бошқасидан (Аллаҳга) яқинроқми ёки уни зикр қилиш изланадиган бирор соат борми?» дедим. У: «Ҳа, Рабб азза ва жалланинг бандага энг яқин бўладиган вақти — кечанинг охирги қисмидир. Бас, агар ўша соатда Аллаҳ азза ва жаллани зикр қиладиганлардан бўлишга қодир бўлсанг, бўл, чунки намоз то қуёш чиққунига қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир. Сўнгра у (қуёш) шайтоннинг икки шохи орасида чиқади, у эса кофирларнинг намоз (сажда қиладиган) вақтидир. Бас, намозни то (қуёш) бир найза бўйи кўтарилиб, унинг шуъласи кетгунига қадар тарк эт. Сўнгра намоз то қуёш кун ярмида найзадек тик (зенитга) тенглашгунига қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир, чунки у жаҳаннам эшиклари очиладиган ва у (дўзах) қиздириладиган бир соатдир. Бас, намозни то соя қайтгунига қадар тарк эт. Сўнгра намоз то қуёш ғойиб бўлгунига (ботгунига) қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир, чунки у (қуёш) шайтоннинг икки шохи орасида ғойиб бўлади, у эса кофирларнинг намозидир,» дедилар.