أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو يَحْيَى، سُلَيْمُ بْنُ عَامِرٍ وَضَمْرَةُ بْنُ حَبِيبٍ وَأَبُو طَلْحَةَ نُعَيْمُ بْنُ زِيَادٍ قَالُوا سَمِعْنَا أَبَا أُمَامَةَ الْبَاهِلِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ عَبَسَةَ، يَقُولُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ مِنْ سَاعَةٍ أَقْرَبُ مِنَ الأُخْرَى أَوْ هَلْ مِنْ سَاعَةٍ يُبْتَغَى ذِكْرُهَا قَالَ " نَعَمْ إِنَّ أَقْرَبَ مَا يَكُونُ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ مِنَ الْعَبْدِ جَوْفُ اللَّيْلِ الآخِرِ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَكُونَ مِمَّنْ يَذْكُرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ فَكُنْ فَإِنَّ الصَّلاَةَ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ إِلَى طُلُوعِ الشَّمْسِ فَإِنَّهَا تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَىِ الشَّيْطَانِ وَهِيَ سَاعَةُ صَلاَةِ الْكُفَّارِ فَدَعِ الصَّلاَةَ حَتَّى تَرْتَفِعَ قِيدَ رُمْحٍ وَيَذْهَبَ شُعَاعُهَا ثُمَّ الصَّلاَةُ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ حَتَّى تَعْتَدِلَ الشَّمْسُ اعْتِدَالَ الرُّمْحِ بِنِصْفِ النَّهَارِ فَإِنَّهَا سَاعَةٌ تُفْتَحُ فِيهَا أَبْوَابُ جَهَنَّمَ وَتُسْجَرُ فَدَعِ الصَّلاَةَ حَتَّى يَفِيءَ الْفَىْءُ ثُمَّ الصَّلاَةُ مَحْضُورَةٌ مَشْهُودَةٌ حَتَّى تَغِيبَ الشَّمْسُ فَإِنَّهَا تَغِيبُ بَيْنَ قَرْنَىْ شَيْطَانٍ وَهِيَ صَلاَةُ الْكُفَّارِ " .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб деди: бизга Одам ибн Абу Иёс хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ибн Саъд ривоят қилди, у деди: бизга Муовия ибн Солиҳ ривоят қилди, у деди: менга Абу Яҳё Сулайм ибн Омир ва Замра ибн Ҳабиб ва Абу Талҳа Нуайм ибн Зиёд хабар бериб дедилар: биз Абу Умома ал-Боҳилийнинг шундай деганини эшитдик: мен Амр ибн Абасанинг шундай деганини эшитдим: мен: «Ё Расулуллаҳ, бирор соат бошқасидан (Аллаҳга) яқинроқми ёки уни зикр қилиш изланадиган бирор соат борми?» дедим. У: «Ҳа, Рабб азза ва жалланинг бандага энг яқин бўладиган вақти — кечанинг охирги қисмидир. Бас, агар ўша соатда Аллаҳ азза ва жаллани зикр қиладиганлардан бўлишга қодир бўлсанг, бўл, чунки намоз то қуёш чиққунига қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир. Сўнгра у (қуёш) шайтоннинг икки шохи орасида чиқади, у эса кофирларнинг намоз (сажда қиладиган) вақтидир. Бас, намозни то (қуёш) бир найза бўйи кўтарилиб, унинг шуъласи кетгунига қадар тарк эт. Сўнгра намоз то қуёш кун ярмида найзадек тик (зенитга) тенглашгунига қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир, чунки у жаҳаннам эшиклари очиладиган ва у (дўзах) қиздириладиган бир соатдир. Бас, намозни то соя қайтгунига қадар тарк эт. Сўнгра намоз то қуёш ғойиб бўлгунига (ботгунига) қадар (малоикалар томонидан) ҳозир бўлинадиган ва шоҳид бўлинадиган (намоз)дир, чунки у (қуёш) шайтоннинг икки шохи орасида ғойиб бўлади, у эса кофирларнинг намозидир,» дедилар.