حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَمَّنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ ذَاتِ الرِّقَاعِ صَلاَةَ الْخَوْفِ أَنَّ طَائِفَةً صَفَّتْ مَعَهُ وَطَائِفَةً وِجَاهَ الْعَدُوِّ فَصَلَّى بِالَّتِي مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ ثَبَتَ قَائِمًا وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ انْصَرَفُوا وَصَفُّوا وِجَاهَ الْعَدُوِّ وَجَاءَتِ الطَّائِفَةُ الأُخْرَى فَصَلَّى بِهِمُ الرَّكْعَةَ الَّتِي بَقِيَتْ مِنْ صَلاَتِهِ ثُمَّ ثَبَتَ جَالِسًا وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ سَلَّمَ بِهِمْ . قَالَ مَالِكٌ وَحَدِيثُ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَىَّ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Язид ибн Румондан, у Солиҳ ибн Хаввотдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зотур-Риқо кунида хавф намозини ўқиган кишидан ривоят қилди: бир тоифа у билан саф тортди, бир тоифа эса душман рўпарасида (турди). У ўзи билан бўлганларга бир ракат ўқиди, сўнгра қиёмда туриб қолди, улар ўзлари учун (намозни) тўлиқ қилдилар, сўнгра бурилиб душман рўпарасида саф тортдилар. Бошқа тоифа келди, уларга намозининг қолган ракатини ўқиди, сўнгра ўтирган ҳолда туриб қолди, улар ўзлари учун тўлиқ қилдилар, сўнгра улар билан салом берди. Молик деди: Язид ибн Румоннинг ҳадиси мен эшитганларимнинг энг севимлисидир.