حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، ح وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، - الْمَعْنَى - عَنْ سَعْدِ بْنِ أَوْسٍ، عَنْ بِلاَلٍ الْعَبْسِيِّ، عَنْ شُتَيْرِ بْنِ شَكَلٍ، عَنْ أَبِيهِ، فِي حَدِيثِ أَبِي أَحْمَدَ شَكَلِ بْنِ حُمَيْدٍ - قَالَ - قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي دُعَاءً قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ سَمْعِي وَمِنْ شَرِّ بَصَرِي وَمِنْ شَرِّ لِسَانِي وَمِنْ شَرِّ قَلْبِي وَمِنْ شَرِّ مَنِيِّي " .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн аз-Зубайр ривоят қилди; (ҳ) яна бизга Аҳмад ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди — маъно бир — у Саъд ибн Авсдан, у Билол ал-Абсийдан, у Шутайр ибн Шакалдан, у отасидан — Абу Аҳмаднинг ҳадисида Шакал ибн Ҳумайд дейилган — айтди: Мен: «Эй Расулуллаҳ, менга бир дуо ўргатинг», дедим. У: «Айт: ‹Аллаҳумма инний аъузу бика мин шарри самъий ва мин шарри басорий ва мин шарри лисааний ва мин шарри қалбий ва мин шарри манийй (Эй Аллаҳ, мен қулоқ(эшитиш)имнинг ёмонлигидан, кўзимнинг ёмонлигидан, тилимнинг ёмонлигидан, қалбимнинг ёмонлигидан ва шаҳватимнинг ёмонлигидан Сенга сиғинаман)›», дедилар.