حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرَ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً ثُمَّ اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا ثُمَّ اسْتَنْفِقْ بِهَا فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ فَقَالَ " خُذْهَا فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الإِبِلِ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ - أَوِ احْمَرَّ وَجْهُهُ - وَقَالَ " مَا لَكَ وَلَهَا مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا حَتَّى يَأْتِيَهَا رَبُّهَا " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Жаъфар Робиъа ибн Абу Абдурраҳмондан, у ал-Мунбаъиснинг озод қилингани Язиддан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ривоят қилдики, бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан луқата (топилган нарса) ҳақида сўради. У: «Уни бир йил эълон қил, сўнг унинг боғичи ва идишини билиб ол, сўнг ундан фойдалан. Агар эгаси келса, уни унга топшир», деди. У: «Эй Аллаҳнинг Расули, адашган қўй-чи?» деди. У: «Уни ол, зеро у ё сеники, ё биродарингники, ё бўрининкидир», деди. У: «Эй Аллаҳнинг Расули, адашган туя-чи?» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазабланди, ҳатто икки ёноғи қизарди — ёки юзи қизарди — ва: «Сенинг унга нима ишинг бор? У билан бирга унинг оёқ кийими (туёғи) ва сув идиши (қорнидаги суви) бор, токи эгаси унга келгунча (ўзи яшайверади)», деди.