حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنِ اللُّقَطَةِ، فَقَالَ " اعْرِفْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا، ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً، فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلاَّ فَشَأْنَكَ بِهَا ". قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " هِيَ لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ " مَالَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ وَتَأْكُلُ الشَّجَرَ، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
Бизга Исмоил ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди, у Робиъа ибн Абу Абдурроҳмандан, у Язид — Мунбаиснинг мавлоси — у Зайд ибн Холиддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб, ундан луқта (топиб олинган нарса) ҳақида сўради. У деди: «Унинг идиши (қопи) ва боғичини таниб ол, сўнг уни бир йил (эълон қилиб) танитиб юр. Агар эгаси келса (бергин), акс ҳолда у сеннинг ихтиёрингда». У: Йўқолган қўй-чи? деди. У: «У сеники ёки биродарингники ёки бўриники», деди. У: Йўқолган туя-чи? деди. У: «Сенга ундан нима? У билан бирга унинг меши (қорнидаги суви) ва туёғи бор, у сувга боради ва дарахт(барг)ини ейди, токи эгаси уни топгунча», деди.