حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ، الرَّحْمَنِ عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّهُ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " اعْرِفْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلاَّ فَشَأْنَكَ بِهَا " . قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ " . قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ " مَا لَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا تَرِدُ الْمَاءَ وَتَأْكُلُ الشَّجَرَ حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا " . قَالَ يَحْيَى أَحْسِبُ قَرَأْتُ عِفَاصَهَا
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий ривоят қилди, у айтди: Мен Моликка ўқиб бердим, у Рабиа ибн Абу Абдурраҳмондан, у ал-Мунбаиснинг озод қилган қули Язиддан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ривоят қилади: У айтди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, ундан луқата (топилган нарса) ҳақида сўради. У: «Унинг идиши (қопи) ва боғичини билиб ол, сўнг уни бир йил эълон қил. Агар эгаси келса (бер), бўлмаса, ўзингга ихтиёр» дедилар. У: «Йўқолган қўй-чи?» деди. У: «У сеники, ё биродарингники, ё бўриникидир» дедилар. У: «Йўқолган туя-чи?» деди. У: «Сенга ундай нима бор? У билан ўз идиши (сув сақловчиси) ва туёғи бор, сувга келади ва дарахтни ейди, токи эгаси уни топиб олгунча» дедилар. Яҳё айтди: Мен ‹ифосаҳа› (идиши) деб ўқиган деб ўйлайман.