حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " اعْرِفْ وِكَاءَهَا ـ أَوْ قَالَ وِعَاءَهَا ـ وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اسْتَمْتِعْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوْ قَالَ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ فَقَالَ " وَمَا لَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ، وَتَرْعَى الشَّجَرَ، فَذَرْهَا حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ". قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Абу Омир ривоят қилди, у деди: бизга Сулаймон ибн Билол ал-Мадиний, Робиа ибн Абу Абдурраҳмондан, у ал-Мунбаиснинг озод қилган қули Язиддан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бир киши луқта (топиб олинган нарса) ҳақида сўради. У: «Унинг боғичини — ёки: идишини — ва ўрамини (белгисини) таниб ол, сўнг уни бир йил (эълон қилиб) танитиб юр; кейин ундан фойдалан. Агар эгаси келса, уни унга топшир,» дедилар. У: «Йўқолган туя-чи?» деди. Шунда у киши ғазабланиб, ҳатто ёноқлари қизарди — ёки: юзлари қизарди — ва: «Сенга ундан нима? У билан бирга суви ва туёғи бор; у сувга келади, дарахтдан (барг) ейди. Уни қўйиб қўй, токи эгаси уни топиб олгунча,» дедилар. У: «Йўқолган қўй-чи?» деди. У: «У — сенга, ёки биродарингга, ёки бўрига (қолади),» дедилар.