حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنَا رَبِيعَةُ بْنُ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ اسْتَنْفِقْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " خُذْهَا، فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ، أَوْ لأَخِيكَ، أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوِ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ ثُمَّ قَالَ " مَالَكَ وَلَهَا، مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
Муҳаммад, Исмоил ибн Жаъфардан: Бизга Рабиъа ибн Абу Абдураҳмон, у Мунбаъиснинг озоди Язиддан, у Зайд ибн Холид Жуҳанийдан хабар берди: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан луқта (топиб олинган нарса) ҳақида сўради. У: «Уни бир йил (эълон қилиб) танитиб юр, сўнг унинг боғичини ва идишини (эслаб) бил, сўнг уни сарфла (фойдалан). Агар эгаси келса, уни унга топшир» дедилар. У: Эй Расулуллаҳ, йўқолган қўй-чи? деди. У: «Уни ол, чунки у — ё сен учун, ё биродаринг учун, ё бўри учундир» дедилар. У: Эй Расулуллаҳ, йўқолган туя-чи? деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазабландилар, ҳатто икки ёноғи қизарди — ёки юзи қизарди — сўнг: «Сенга нима, унга нима (не ҳожатинг)? У билан бирга унинг оёқ кийими (туёғи) ва меши (сув ичган қорни) бор — то эгаси уни топгунгача (ўзи яшайверади)» дедилар.