حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا عِمْرَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عَبْدِ رَبِّهِ، عَنْ أَبِي عِيَاضٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا تَشَهَّدَ ذَكَرَ نَحْوَهُ وَقَالَ بَعْدَ قَوْلِهِ " وَرَسُولُهُ " . " أَرْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا بَيْنَ يَدَىِ السَّاعَةِ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ رَشَدَ وَمَنْ يَعْصِهِمَا فَإِنَّهُ لاَ يَضُرُّ إِلاَّ نَفْسَهُ وَلاَ يَضُرُّ اللَّهَ شَيْئًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абу Осим ривоят қилди, бизга Имрон Қатодадан, у Абду Роббиҳдан, у Абу Иёздан, у Ибн Масъуддан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ташаҳҳуд айтганларида шунинг ўхшашини зикр қилардилар ва «ва Расулиҳи (Унинг Расули)» деган сўзларидан кейин (шуни) айтардилар: «Уни соат (қиёмат) олдидан ҳақ билан, хушхабар берувчи ва огоҳлантирувчи қилиб юборди. Ким Аллаҳга ва Унинг Расулига итоат қилса, албатта тўғри йўл топибди, ким у икковига осий бўлса, албатта у фақат ўзига зарар қилади ва Аллаҳга ҳеч қандай зарар етказа олмайди».