حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا عِمْرَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عَبْدِ رَبِّهِ، عَنْ أَبِي عِيَاضٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا تَشَهَّدَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ نَسْتَعِينُهُ وَنَسْتَغْفِرُهُ وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَرْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا بَيْنَ يَدَىِ السَّاعَةِ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ رَشَدَ وَمَنْ يَعْصِهِمَا فَإِنَّهُ لاَ يَضُرُّ إِلاَّ نَفْسَهُ وَلاَ يَضُرُّ اللَّهَ شَيْئًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абу Осим ривоят қилди, бизга Имрон ривоят қилди, у Қатодадан, у Абдураббиҳидан, у Абу Иёздан, у Ибн Масъуддан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ташаҳҳуд айтганида шундай дерди: «Алҳамдулиллаҳ, настаъинуҳу ва настағфируҳу, ва наъузу биллаҳи мин шурури анфусина. Аллаҳни ким ҳидоятга солса, уни адаштирувчи йўқ, кимни адаштирса, уни ҳидоятга солувчи йўқ. Ва ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу, Уни Соат олдида хушхабар берувчи ва огоҳлантирувчи сифатида ҳақ билан юборди. Ким Аллаҳга ва Унинг Расулига итоат қилса, тўғри йўл топибди, ким иккаласига осий бўлса, у фақат ўзига зарар қилади, Аллаҳга ҳеч нарса зарар етказа олмайди.»