حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَيْمَنَ، مَوْلَى عُرْوَةَ يَسْأَلُ ابْنَ عُمَرَ وَأَبُو الزُّبَيْرِ يَسْمَعُ قَالَ كَيْفَ تَرَى فِي رَجُلٍ طَلَّقَ امْرَأَتَهُ حَائِضًا قَالَ طَلَّقَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ امْرَأَتَهُ وَهِيَ حَائِضٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَ عُمَرُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ طَلَّقَ امْرَأَتَهُ وَهِيَ حَائِضٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَرَدَّهَا عَلَىَّ وَلَمْ يَرَهَا شَيْئًا وَقَالَ " إِذَا طَهُرَتْ فَلْيُطَلِّقْ أَوْ لِيُمْسِكْ " . قَالَ ابْنُ عُمَرَ وَقَرَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ } فِي قُبُلِ عِدَّتِهِنَّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ يُونُسُ بْنُ جُبَيْرٍ وَأَنَسُ بْنُ سِيرِينَ وَسَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ وَزَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ وَأَبُو الزُّبَيْرِ وَمَنْصُورٌ عَنْ أَبِي وَائِلٍ مَعْنَاهُمْ كُلُّهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُ أَنْ يُرَاجِعَهَا حَتَّى تَطْهُرَ ثُمَّ إِنْ شَاءَ طَلَّقَ وَإِنْ شَاءَ أَمْسَكَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ سَالِمٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَأَمَّا رِوَايَةُ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ وَنَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُ أَنْ يُرَاجِعَهَا حَتَّى تَطْهُرَ ثُمَّ تَحِيضَ ثُمَّ تَطْهُرَ ثُمَّ إِنْ شَاءَ طَلَّقَ وَإِنْ شَاءَ أَمْسَكَ وَرُوِيَ عَنْ عَطَاءٍ الْخُرَاسَانِيِّ عَنِ الْحَسَنِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ نَحْوُ رِوَايَةِ نَافِعٍ وَالزُّهْرِيِّ وَالأَحَادِيثُ كُلُّهَا عَلَى خِلاَفِ مَا قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди: Бизга Абдурраззоқ ривоят қилди: Бизга Ибн Журайж хабар берди: Менга Абуз-Зубайр хабар берди. У Абдурраҳмон ибн Айман - Урванинг озод қилинган қули - нинг Ибн Умардан сўраганини, Абуз-Зубайр эса эшитиб турганини айтди. У: ‹Хотинини ҳайзли ҳолда талоқ қилган киши ҳақида нима дейсиз?› деди. У (Ибн Умар): ‹Абдуллаҳ ибн Умар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонларида хотинини ҳайзли ҳолда талоқ қилди. Шунда Умар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўраб: ‹Абдуллаҳ ибн Умар хотинини ҳайзли ҳолда талоқ қилди,› деди. Абдуллаҳ деди: У зот уни менга қайтардилар ва буни (талоқни) ҳеч нарса (санамадилар) деб ҳисобламадилар. Ва: ‹Пок бўлганида талоқ қилсин ёки ушлаб қолсин,› дедилар,› деди. Ибн Умар деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹Эй Набий, аёлларни талоқ қилсангиз, уларни талоқ қилинг› оятини ‹иддаларининг бошида (пок ҳолида)› деб ўқидилар. Абу Довуд деди: Бу ҳадисни Ибн Умардан Юнус ибн Жубайр, Анас ибн Сийрийн, Саъийд ибн Жубайр, Зайд ибн Аслам, Абуз-Зубайр ва Мансур Абу Воилдан ривоят қилганлар - уларнинг ҳаммасининг маъноси шуки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга хотинини пок бўлгунча қайтариб олишни буюрдилар, сўнг агар хоҳласа талоқ қилсин, агар хоҳласа ушлаб қолсин. Шунингдек, буни Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Солимдан, у Ибн Умардан ривоят қилган. Аммо Зуҳрийнинг Солимдан ва Нофиънинг Ибн Умардан ривоятига кўра, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга хотинини пок бўлгунча, кейин яна ҳайз кўриб, сўнг яна пок бўлгунча қайтариб олишни буюрдилар, кейин агар хоҳласа талоқ қилсин, агар хоҳласа ушлаб қолсин. Ато ал-Хуросўнийдан, у ал-Ҳасандан, у Ибн Умардан ҳам Нофиъ ва Зуҳрийнинг ривоятига ўхшаш ривоят қилинган. Барча ҳадислар Абуз-Зубайр айтганига хилофдир.