حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ مُغِيثًا، كَانَ عَبْدًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْفَعْ لِي إِلَيْهَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا بَرِيرَةُ اتَّقِي اللَّهَ فَإِنَّهُ زَوْجُكِ وَأَبُو وَلَدِكِ " . فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَأْمُرُنِي بِذَلِكَ قَالَ " لاَ إِنَّمَا أَنَا شَافِعٌ " . فَكَانَ دُمُوعُهُ تَسِيلُ عَلَى خَدِّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْعَبَّاسِ " أَلاَ تَعْجَبُ مِنْ حُبِّ مُغِيثٍ بَرِيرَةَ وَبُغْضِهَا إِيَّاهُ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Холид ал-Ҳаззодан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Муғис қул эди. У: ‹Эй Расулуллаҳ, менинг учун унга шафеъ бўлинг› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Барира, Аллаҳдан қўрқ, ахир у сенинг эрингдир ва болангнинг отасидир» дедилар. У: ‹Эй Расулуллаҳ, менга буни буюрмоқдамисиз?› деди. У зот: «Йўқ, мен фақат шафеъман (воситачиман)» дедилар. Муғиснинг кўз ёшлари юзи бўйлаб оқиб турарди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Аббосга: «Муғиснинг Барирани севишидан ва Барира уни ёмон кўришидан ажабланмайсанми?» дедилар.