حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ مُرِّيِّ بْنِ قَطَرِيٍّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ أَحَدُنَا أَصَابَ صَيْدًا وَلَيْسَ مَعَهُ سِكِّينٌ أَيَذْبَحُ بِالْمَرْوَةِ وَشِقَّةِ الْعَصَا فَقَالَ " أَمْرِرِ الدَّمَ بِمَا شِئْتَ وَاذْكُرِ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, Симок ибн Ҳарбдан, у Муррий ибн Қатарийдан, у Адий ибн Ҳотимдан ривоят қилиб айтди: Мен дедим: Эй Расулуллаҳ, агар биримиз ов овласа-ю, олдида пичоқ бўлмаса, оқ тош ва ёрилган таёқ билан сўйса бўладими, айтинг? У зот дедилар: «Қонни хоҳлаган нарсанг билан оқизиб сўй ва Аллаҳ азза ва жалланинг номини зикр қил.»