حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي حَارِثَةَ أَنَّهُ كَانَ يَرْعَى لِقْحَةً بِشِعْبٍ مِنْ شِعَابِ أُحُدٍ فَأَخَذَهَا الْمَوْتُ فَلَمْ يَجِدْ شَيْئًا يَنْحَرُهَا بِهِ فَأَخَذَ وَتَدًا فَوَجَأَ بِهِ فِي لَبَّتِهَا حَتَّى أُهْرِيقَ دَمُهَا ثُمَّ جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ بِذَلِكَ فَأَمَرَهُ بِأَكْلِهَا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Яъқуб ривоят қилди, Зайд ибн Асламдан, у Ато ибн Ясордан, у Бану Ҳорисадан бўлган бир кишидан ривоят қилдики, у Уҳуд дарасининг бир дарасида соғин туяни боқар эди. Туяни ўлим олди, у эса уни сўядиган ҳеч нарса топмади. Шунда у бир қозиқ олиб, уни туянинг бўйнининг тубига санчди, токи қони тўкилгунича. Сўнгра Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келиб, бу ҳақда хабар берди. У зот унга уни ейишни буюрдилар.