حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَقِيلٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمُرَادِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ خَتَنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ فَاسْتَفْتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذِهِ لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ وَلَكِنْ هَذَا عِرْقٌ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي " . قَالَتْ عَائِشَةُ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ فِي مِرْكَنٍ فِي حُجْرَةِ أُخْتِهَا زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ حَتَّى تَعْلُوَ حُمْرَةُ الدَّمِ الْمَاءَ .
Бизга Ибн Абу Ақил ва Муҳаммад ибн Салама ал-Муродий ривоят қилиб айтишди: бизга Ибн Ваҳб Амр ибнул-Ҳорисдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ибну Зубайр ва Амра бинти Абдурраҳмондан, улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Оишадан ривоят қилишди. Умм Ҳабиба бинти Жаҳшга — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қариндоши ва Абдурраҳмон ибн Авфнинг хотини — етти йил истиҳаза бўлди. У бу ҳақда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан фатво сўради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, бу ҳайз эмас, балки бу бир томирдир. Бас, ғусл қилиб намоз ўқи», деди. Оиша айтди: У опаси Зайнаб бинти Жаҳшнинг ҳужрасидаги тоғорада ғусл қилар эди, ҳатто қоннинг қизиллиги сувдан устун чиқиб турар эди.