حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ أَبِي يَعْقُوبَ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَخْبَرَتْهُ بِهَذَا الْحَدِيثِ، قَالَ فِيهِ فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه عَلَيْهَا ذَلِكَ وَقَالَ لَسْتُ تَارِكًا شَيْئًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْمَلُ بِهِ إِلاَّ عَمِلْتُ بِهِ إِنِّي أَخْشَى إِنْ تَرَكْتُ شَيْئًا مِنْ أَمْرِهِ أَنْ أَزِيغَ فَأَمَّا صَدَقَتُهُ بِالْمَدِينَةِ فَدَفَعَهَا عُمَرُ إِلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ رضى الله عنهم فَغَلَبَهُ عَلِيٌّ عَلَيْهَا وَأَمَّا خَيْبَرُ وَفَدَكُ فَأَمْسَكَهُمَا عُمَرُ وَقَالَ هُمَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَتَا لِحُقُوقِهِ الَّتِي تَعْرُوهُ وَنَوَائِبِهِ وَأَمْرُهُمَا إِلَى مَنْ وَلِيَ الأَمْرَ . قَالَ فَهُمَا عَلَى ذَلِكَ إِلَى الْيَوْمِ .
Бизга Ҳажжож ибн Абу Яъқуб ривоят қилди, бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан: У деди: менга Урва хабар берди, Оиша розияллаҳу анҳо унга бу ҳадисни хабар берди. Унда деди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу унга буни рад этди ва деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам амал қилган бирор нарсани тарк этмайман, балки уни амалга ошираман. Мен унинг ишидан бир нарсани тарк этсам, оғиб кетишимдан қўрқаман.» Унинг Мадинадаги садақасини эса Умар Алий ва Аббосга берди, Алий унда ғолиб бўлди. Хайбар ва Фадакни эса Умар ушлаб қолди ва деди: «Бу иккиси Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг садақаси бўлиб, унинг бошига келадиган ҳақлари ва эҳтиёжлари учун эди. Бу иккисининг иши эса иш бошида турувчига (валиюл-амрга) тегишлидир.» У деди: Бу иккиси шу ҳолда бугунгача қолди.