حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ ثَوْرٍ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، فِي قَوْلِهِ { فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ } قَالَ صَالَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَهْلَ فَدَكَ وَقُرًى قَدْ سَمَّاهَا لاَ أَحْفَظُهَا وَهُوَ مُحَاصِرٌ قَوْمًا آخَرِينَ فَأَرْسَلُوا إِلَيْهِ بِالصُّلْحِ قَالَ { فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ } يَقُولُ بِغَيْرِ قِتَالٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَكَانَتْ بَنُو النَّضِيرِ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَالِصًا لَمْ يَفْتَحُوهَا عَنْوَةً افْتَتَحُوهَا عَلَى صُلْحٍ فَقَسَمَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ الْمُهَاجِرِينَ لَمْ يُعْطِ الأَنْصَارَ مِنْهَا شَيْئًا إِلاَّ رَجُلَيْنِ كَانَتْ بِهِمَا حَاجَةٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, бизга Ибн Савр ривоят қилди, Маъмардан, у Зуҳрийдан: У ‹сизлар унинг учун на от, на туя чопдиргансизлар› сўзи ҳақида деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фадак аҳли ва у номлаган, мен ёдда сақлай олмаган баъзи қишлоқлар билан сулҳ тузди, ҳолбуки у бошқа бир қавмни қамал қилаётган эди. Улар унга сулҳ хоҳлаб одам юбордилар. ‹Сизлар унинг учун на от, на туя чопдиргансизлар› дейди — яъни жангсиз. Зуҳрий деди: Бану Назир Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хос эди, уни куч билан эмас, сулҳ билан очдилар (олдилар). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни муҳожирлар орасида тақсимлади, Ансорларга ундан ҳеч нарса бермади, фақат эҳтиёжли икки кишидан бошқасига.