حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْبَرِيدِ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ اجْتَمَعْتُ أَنَا وَالْعَبَّاسُ، وَفَاطِمَةُ، وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ، عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ رَأَيْتَ أَنْ تُوَلِّيَنِي حَقَّنَا مِنْ هَذَا الْخُمُسِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَأَقْسِمَهُ حَيَاتَكَ كَىْ لاَ يُنَازِعَنِي أَحَدٌ بَعْدَكَ فَافْعَلْ . قَالَ فَفَعَلَ ذَلِكَ - قَالَ - فَقَسَمْتُهُ حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وَلاَّنِيهِ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه حَتَّى إِذَا كَانَتْ آخِرُ سَنَةٍ مِنْ سِنِي عُمَرَ رضى الله عنه فَإِنَّهُ أَتَاهُ مَالٌ كَثِيرٌ فَعَزَلَ حَقَّنَا ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَىَّ فَقُلْتُ بِنَا عَنْهُ الْعَامَ غِنًى وَبِالْمُسْلِمِينَ إِلَيْهِ حَاجَةٌ فَارْدُدْهُ عَلَيْهِمْ فَرَدَّهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ لَمْ يَدْعُنِي إِلَيْهِ أَحَدٌ بَعْدَ عُمَرَ فَلَقِيتُ الْعَبَّاسَ بَعْدَ مَا خَرَجْتُ مِنْ عِنْدِ عُمَرَ فَقَالَ يَا عَلِيُّ حَرَمْتَنَا الْغَدَاةَ شَيْئًا لاَ يُرَدُّ عَلَيْنَا أَبَدًا وَكَانَ رَجُلاً دَاهِيًا .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Ибн Нумайр ривоят қилди, бизга Ҳошим ибн Барид ривоят қилди, бизга Ҳусайн ибн Маймун ривоят қилди, Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан: У деди: Мен Алий алайҳиссаломнинг шундай деяётганини эшитдим: Мен, Аббос, Фотима ва Зайд ибн Ҳориса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида жам бўлдик. Мен: «Эй Расулуллаҳ, агар маъқул кўрсанг, Аллаҳнинг Китобида (зикр қилинган) шу хумсдан бизнинг ҳаққимизни менга топширсанг, мен уни сенинг ҳаётингда тақсимласам, токи сендан кейин мен билан ҳеч ким талашмаса, шундай қил» дедим. У деди: У буни қилди. У деди: Мен уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаётларида тақсимладим. Сўнг Абу Бакр розияллаҳу анҳу мени унга валий қилди. Токи Умар розияллаҳу анҳунинг йилларидан охирги йили бўлганида унга кўп мол келди, у бизнинг ҳаққимизни ажратди, сўнг менга одам юборди. Мен: «Бу йил биз ундан бепарвомиз (эҳтиёжимиз йўқ), мусулмонларнинг эса унга эҳтиёжи бор, уни уларга қайтар» дедим. У уни уларга қайтарди. Умардан кейин мени унга ҳеч ким чақирмади. Умарнинг олдидан чиққач, Аббос билан учрашдим, у: «Эй Алий, бугун эрталаб бизни бизга абадий қайтарилмайдиган нарсадан маҳрум қилдинг» деди — у зукко, тадбирли киши эди.