حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، أَنَّ حُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَالَ كَانَتْ لِي شَارِفٌ مِنْ نَصِيبِي مِنَ الْمَغْنَمِ يَوْمَ بَدْرٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَانِي شَارِفًا مِنَ الْخُمُسِ يَوْمَئِذٍ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَبْنِيَ بِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعَدْتُ رَجُلاً صَوَّاغًا مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ أَنْ يَرْتَحِلَ مَعِي فَنَأْتِيَ بِإِذْخِرٍ أَرَدْتُ أَنْ أَبِيعَهُ مِنَ الصَّوَّاغِينَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ فِي وَلِيمَةِ عُرْسِي فَبَيْنَا أَنَا أَجْمَعُ لِشَارِفَىَّ مَتَاعًا مِنَ الأَقْتَابِ وَالْغَرَائِرِ وَالْحِبَالِ - وَشَارِفَاىَ مُنَاخَانِ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ - أَقْبَلْتُ حِينَ جَمَعْتُ مَا جَمَعْتُ فَإِذَا بِشَارِفَىَّ قَدِ اجْتُبَّتْ أَسْنِمَتُهُمَا وَبُقِرَتْ خَوَاصِرُهُمَا وَأُخِذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا فَلَمْ أَمْلِكْ عَيْنَىَّ حِينَ رَأَيْتُ ذَلِكَ الْمَنْظَرَ فَقُلْتُ مَنْ فَعَلَ هَذَا قَالُوا فَعَلَهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ فِي هَذَا الْبَيْتِ فِي شَرْبٍ مِنَ الأَنْصَارِ غَنَّتْهُ قَيْنَةٌ وَأَصْحَابَهُ فَقَالَتْ فِي غِنَائِهَا أَلاَ يَا حَمْزُ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ فَوَثَبَ إِلَى السَّيْفِ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَأَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا . قَالَ عَلِيٌّ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ قَالَ فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي لَقِيتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لَكَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ عَدَا حَمْزَةُ عَلَى نَاقَتَىَّ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَهَا هُوَ ذَا فِي بَيْتٍ مَعَهُ شَرْبٌ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرِدَائِهِ فَارْتَدَاهُ ثُمَّ انْطَلَقَ يَمْشِي وَاتَّبَعْتُهُ أَنَا وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ حَتَّى جَاءَ الْبَيْتَ الَّذِي فِيهِ حَمْزَةُ فَاسْتَأْذَنَ فَأُذِنَ لَهُ فَإِذَا هُمْ شَرْبٌ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَلُومُ حَمْزَةَ فِيمَا فَعَلَ فَإِذَا حَمْزَةُ ثَمِلٌ مُحْمَرَّةٌ عَيْنَاهُ فَنَظَرَ حَمْزَةُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى سُرَّتِهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ حَمْزَةُ وَهَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لأَبِي فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ثَمِلٌ فَنَكَصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَقِبَيْهِ الْقَهْقَرَى فَخَرَجَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Анбаса ибн Холид ривоят қилди, бизга Юнус ривоят қилди, Ибн Шиҳобдан: менга Алий ибн Ҳусайн хабар берди, Ҳусайн ибн Алий унга хабар бердики, Алий ибн Абу Толиб деди: Бадр куни ўлжадаги улушимдан менга бир кекса туя тегди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша куни менга хумсдан яна бир кекса туя берди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи Фотима билан тўй қилмоқчи бўлганимда, Бану Қайнуқўдан бир заргар билан мен билан йўлга чиқишига ва изхир (бир ўсимлик) келтиришимизга келишдим — уни заргарларга сотиб, тўй ошим учун ёрдам олмоқчи эдим. Мен икки туям учун палон, қоп ва арқонлардан асбоб жам қилаётганимда — икки туям бир Ансорийнинг ҳужраси ёнида чўккалаган эди — йиққанимни йиғиб қайтсам, мана, икки туямнинг ўркачлари кесилган, биқинлари ёрилган, жигарларидан олинган эди. Бу манзарани кўрганимда кўзларимни тута олмадим (йиғладим). Мен: «Буни ким қилди?» дедим. Улар: «Буни Ҳамза ибн Абдулмутталиб қилди, у мана бу уйда Ансорлардан бир гуруҳ билан ичкиликда. Бир чолғучи каниз унга ва шерикларига куйлаб, куйида: ‹Ҳой Ҳамз, семиз кекса туяларни (сўй)› деди. Шунда у қиличга сакраб, уларнинг ўркачларини кесди, биқинларини ёрди ва жигарларидан олди» дедилар. Алий деди: Мен йўлга чиқиб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига кирдим, ҳузурида Зайд ибн Ҳориса бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен дуч келган нарсани (юзимдан) билди ва: «Сенга нима бўлди?» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, бугунгидек (кунни) кўрмагандим. Ҳамза туяларимга тажовуз қилиб, ўркачларини кесди ва биқинларини ёрди. Мана у, бир уйда у билан ичкилик аҳли бор» дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ридосини сўраб, уни ёпинди, сўнг юриб кетди, мен ва Зайд ибн Ҳориса унга эргашдик. Токи Ҳамза бўлган уйга келди, изн сўради, унга изн берилди. Мана, улар ичкиликда эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳамзани қилган иши учун маломат қила бошлади. Ҳамза эса маст, кўзлари қизарган эди. Ҳамза Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қаради, сўнг нигоҳини кўтариб тиззаларига қаради, сўнг нигоҳини кўтариб киндигига қаради, сўнг нигоҳини кўтариб юзига қаради, кейин Ҳамза: «Сизлар отамнинг қулларидан бошқа нарса эмассизлар» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг маст эканини билди ва орқасига, товонлари билан тисарилиб чиқиб кетди, биз ҳам у билан чиқдик.