حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، حَدَّثَنِي أَبُو الْجُودِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي الْمُهَاجِرِ، عَنِ الْمِقْدَامِ أَبِي كَرِيمَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا رَجُلٍ أَضَافَ قَوْمًا فَأَصْبَحَ الضَّيْفُ مَحْرُومًا فَإِنَّ نَصْرَهُ حَقٌّ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ حَتَّى يَأْخُذَ بِقِرَى لَيْلَةٍ مِنْ زَرْعِهِ وَمَالِهِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Шуъбадан ривоят қилди, менга Абул Жудий Саид ибн Абул Муҳожирдан, у ал-Миқдом Абу Каримадан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қайси бир киши бир қавмни меҳмон қилса-ю, меҳмон (меҳмондўстликдан) маҳрум бўлиб тонгни қаршиласа, унга ёрдам бериш ҳар бир мусулмонга (вожиб) ҳақдир, токи (меҳмон) ўша (уй эгасининг) экини ва молидан бир кечалик меҳмондўстлик (ҳақини) олиб олунча» дедилар.