حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، أَنَّهُ قَالَ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تَبْعَثُنَا فَنَنْزِلُ بِقَوْمٍ فَمَا يَقْرُونَنَا فَمَا تَرَى فَقَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ " إِنْ نَزَلْتُمْ بِقَوْمٍ فَأَمَرُوا لَكُمْ بِمَا يَنْبَغِي لِلضَّيْفِ فَاقْبَلُوا فَإِنْ لَمْ يَفْعَلُوا فَخُذُوا مِنْهُمْ حَقَّ الضَّيْفِ الَّذِي يَنْبَغِي لَهُمْ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذِهِ حُجَّةٌ لِلرَّجُلِ يَأْخُذُ الشَّىْءَ إِذَا كَانَ لَهُ حَقًّا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Абул Хайрдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилди. У айтди: Биз: «Эй Расулуллаҳ, сиз бизни (бирор жойга) жўнатасиз, биз бир қавмнинг олдига тушамиз, улар эса бизни меҳмон қилмайдилар. Бу ҳақда нима дейсиз?» дедик. Расулуллаҳ бизга: «Агар бир қавмнинг олдига тушсангиз, улар сизларга меҳмонга лойиқ нарса билан (меҳмондўстлик) буюрсалар, қабул қилинг. Агар (шундай) қилмасалар, улардан меҳмоннинг уларга лойиқ ҳақини олиб олинг» дедилар. Абу Довуд айтди: Бу — киши ҳақи бўлган нарсани (ўзи) олиши мумкинлигига ҳужжатдир.