حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، نَحْوَهُ وَقَالَ أَيْضًا حَتَّى يَعْقِلَ . وَقَالَ وَعَنِ الْمَجْنُونِ حَتَّى يُفِيقَ . قَالَ فَجَعَلَ عُمَرُ يُكَبِّرُ .
Бизга Юсуф ибн Мусо ривоят қилди, бизга Вакийъ Аъмашдан шунга ўхшаш ривоят қилди. У яна деди: То у ақли тангунча. Ва деди: Ва телбадан, то у ўзига келгунча (ҳушёр бўлгунча). У деди: Шунда Умар такбир айта бошлади.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Умар бу ҳақда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради, у унга уни қайтариб олишни буюрди — токи уни жимаъсиз (яқинликсиз) пок ҳолда талоқ қилгунча Уни иддаси олдида (яъни поклиги бошида) талоқ қилсин
Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (улови) тик тургач, талбия айтди.
Зуҳрийдан, у Урвадан, у Мисвар розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам соч олдиришдан олдин сўйди ва ашобларига (ҳам) шундай (қилишни) буюрди.
ки, Ибн Умар (Ҳажарул-асвад) тошидан тошгача рамл қилди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни қилганини зикр қилди.
у ал-Аъмашдан, шу иснод билан, ва у чўрининг келишини аъробийнинг келишидан олдин келтирди.
Ибн Умар тутатқи қилганда, аралаштирилмаган уд (алувва) билан ва унинг устига кофур ташлаб тутатқи қилар эди. Сўнг деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳам мана шундай тутатқи қилар эдилар.