حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ مُرَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَهُودِيٍّ مُحَمَّمٍ مَجْلُودٍ فَدَعَاهُمْ فَقَالَ " هَكَذَا تَجِدُونَ حَدَّ الزَّانِي " . فَقَالُوا نَعَمْ . فَدَعَا رَجُلاً مِنْ عُلَمَائِهِمْ قَالَ لَهُ " نَشَدْتُكَ بِاللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ التَّوْرَاةَ عَلَى مُوسَى هَكَذَا تَجِدُونَ حَدَّ الزَّانِي فِي كِتَابِكُمْ " . فَقَالَ اللَّهُمَّ لاَ وَلَوْلاَ أَنَّكَ نَشَدْتَنِي بِهَذَا لَمْ أُخْبِرْكَ نَجِدُ حَدَّ الزَّانِي فِي كِتَابِنَا الرَّجْمَ وَلَكِنَّهُ كَثُرَ فِي أَشْرَافِنَا فَكُنَّا إِذَا أَخَذْنَا الرَّجُلَ الشَّرِيفَ تَرَكْنَاهُ وَإِذَا أَخَذْنَا الرَّجُلَ الضَّعِيفَ أَقَمْنَا عَلَيْهِ الْحَدَّ فَقُلْنَا تَعَالَوْا فَنَجْتَمِعَ عَلَى شَىْءٍ نُقِيمُهُ عَلَى الشَّرِيفِ وَالْوَضِيعِ فَاجْتَمَعْنَا عَلَى التَّحْمِيمِ وَالْجَلْدِ وَتَرَكْنَا الرَّجْمَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَكَ إِذْ أَمَاتُوهُ " . فَأَمَرَ بِهِ فَرُجِمَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لاَ يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ } إِلَى قَوْلِهِ { يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَذَا فَخُذُوهُ وَإِنْ لَمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوا } إِلَى قَوْلِهِ { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ } فِي الْيَهُودِ إِلَى قَوْلِهِ { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ } فِي الْيَهُودِ إِلَى قَوْلِهِ { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ } قَالَ هِيَ فِي الْكُفَّارِ كُلُّهَا يَعْنِي هَذِهِ الآيَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди, бизга Абу Муъовия ал-Аъмашдан, у Абдуллаҳ ибн Муррадан, у ал-Баро ибн Озибдан ривоят қилди: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдидан юзи қорага бўялган, дарра урилган бир яҳудийни олиб ўтдилар. У уларни чақириб: «Зинокорнинг жазосини шундай топасизми?» деди. Улар: «Ҳа», дейишди. У уларнинг олимларидан бир кишини чақириб, унга: «Тавротни Мусога нозил қилган Аллаҳ билан қасам бериб сўрайман: китобингизда зинокорнинг жазосини шундай топасизми?» деди. У: «Аллаҳим, йўқ. Агар бу билан қасам бермаганингда сенга айтмасдим. Биз китобимизда зинокорнинг жазосини тошбўрон деб топамиз. Лекин у бизнинг ашрофларимиз орасида кўпайди, шунинг учун ашраф кишини ушласак, уни қўйиб юборардик, заиф кишини ушласак, унга жазони қўллардик. Кейин: ‹Келинглар, ашрафга ҳам, пастга ҳам қўллайдиган бирор нарсада келишайлик›, дедик ва юзни қорага бўяш ва дарра уришда келишиб, тошбўронни тарк этдик», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳим, мен улар ўлдирган амрингни биринчи бўлиб тирилтирувчиман», деди. Сўнг буюрди ва у тошбўрон қилинди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: ‹Эй Расул, куфрда югураётганлар сени ғамгин қилмасин› — деган оятдан ‹Агар сизга бу берилса, олинг, агар берилмаса, эҳтиёт бўлинглар› — деган сўзигача, ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар кофирлардир› — яҳудийлар ҳақида — деган сўзигача, ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар золимлардир› — яҳудийлар ҳақида — деган сўзигача, ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар фосиқлардир› — деган сўзигача нозил қилди. У айтди: Бу оятларнинг ҳаммаси кофирлар ҳақидадир, яъни шу оятни назарда тутди.