حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، قَالَ كَتَبَ إِلَىَّ مَنْصُورٌ - قَالَ ابْنُ كَثِيرٍ فِي حَدِيثِهِ وَقَرَأْتُهُ عَلَيْهِ وَقُلْتُ أَقُولُ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ فَقَالَ إِذَا قَرَأْتَهُ عَلَىَّ فَقَدْ حَدَّثْتُكَ بِهِ ثُمَّ اتَّفَقَا - عَنْ أَبِي عُثْمَانَ مَوْلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْقَاسِمِ الصَّادِقَ الْمَصْدُوقَ صلى الله عليه وسلم صَاحِبَ هَذِهِ الْحُجْرَةِ يَقُولُ " لاَ تُنْزَعُ الرَّحْمَةُ إِلاَّ مِنْ شَقِيٍّ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди. У деди: Бизга (ривоят қилди) (ҳ), ва бизга ибн Касир ривоят қилди. У деди: Бизга Шуъба хабар берди. У деди: Менга Мансур ёзиб (хабар) берди — ибн Касир ўз ҳадисида деди: Мен уни унга ўқидим ва: «Менга Мансур ривоят қилди», деяйми? дедим. У: «Агар уни менга ўқисанг, мен буни сенга ривоят қилган бўламан», деди, сўнг иккаласи (ривоятда) бир бўлдилар — Абу Усмон, Муғира ибн Шуъбанинг озод қилган қули, дан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Мен Абул-Қосим, содиқ, ишончли, мана шу ҳужранинг эгаси соллаллаҳу алайҳи васалламни: «Раҳмат фақат бахтсиз (киши)дангина тортиб олинади», деганини эшитдим.