حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَأَبُو كَامِلٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، ذَكْوَانَ عَنْ زَاذَانَ، قَالَ أَتَيْتُ ابْنَ عُمَرَ وَقَدْ أَعْتَقَ مَمْلُوكًا لَهُ فَأَخَذَ مِنَ الأَرْضِ عُودًا أَوْ شَيْئًا فَقَالَ مَا لِي فِيهِ مِنَ الأَجْرِ مَا يَسْوَى هَذَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ لَطَمَ مَمْلُوكَهُ أَوْ ضَرَبَهُ فَكَفَّارَتُهُ أَنْ يُعْتِقَهُ " .
Бизга Мусаддад ва Абу Комил ривоят қилди, иккови деди: Бизга Абу Авона Фиросдан, у Абу Солиҳ Заквондан, у Зозондан ривоят қилди. У деди: Мен Ибн Умарнинг олдига келдим, у ўзининг бир мамлукини озод қилган эди. У ердан бир чўп ёки бир нарса олиб деди: «Бунга тенг келадиган ҳам ажр менга бунда йўқ. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитдим: ‹Ким мамлукининг юзига шапалоқ урса ёки уни урса, унинг каффорати уни озод қилишидир›».