حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ أَكْثَرَ أَبُو هُرَيْرَةَ، وَلَوْلاَ آيَتَانِ فِي كِتَابِ اللَّهِ مَا حَدَّثْتُ حَدِيثًا، ثُمَّ يَتْلُو {إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ} إِلَى قَوْلِهِ {الرَّحِيمُ} إِنَّ إِخْوَانَنَا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ كَانَ يَشْغَلُهُمُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ، وِإِنَّ إِخْوَانَنَا مِنَ الأَنْصَارِ كَانَ يَشْغَلُهُمُ الْعَمَلُ فِي أَمْوَالِهِمْ، وَإِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ كَانَ يَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِشِبَعِ بَطْنِهِ وَيَحْضُرُ مَا لاَ يَحْضُرُونَ، وَيَحْفَظُ مَا لاَ يَحْفَظُونَ.
Бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: менга Молик, Ибн Шиҳобдан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Одамлар: «Абу Ҳурайра (ҳадисни) кўпайтириб юборди,» дейдилар. Аллаҳнинг Китобида икки оят бўлмаганида, мен бирор ҳадис айтмаган бўлардим. Сўнг: ‹Албатта, Биз нозил қилган равшан (оят)ларни... яширадиганлар...› дан то ‹...Раҳийм› (гача) тиловат қилади. Албатта, муҳожирлардан бўлган биродарларимизни бозорларда савдо-сотиқ банд қиларди; ансорлардан бўлган биродарларимизни эса мол-мулкларидаги иш банд қиларди. Абу Ҳурайра эса қорнини тўйдириш (илинжида) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга бўлар, улар ҳозир бўлмаган (пайтлар)да ҳозир бўлар ва улар ёдламаган (нарса)ни ёдлар эди.