حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ غُرَيْرٍ الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ رَجُلاً لَمْ يُعْطِهِ، وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ، فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا. قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ فِيهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا. قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا ". قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ فِيهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا. قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا ـ يَعْنِي فَقَالَ ـ إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ، خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ ". وَعَنْ أَبِيهِ عَنْ صَالِحٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ هَذَا فَقَالَ فِي حَدِيثِهِ فَضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ فَجَمَعَ بَيْنَ عُنُقِي وَكَتِفِي ثُمَّ قَالَ " أَقْبِلْ أَىْ سَعْدُ إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {فَكُبْكِبُوا} قُلِبُوا {مُكِبًّا} أَكَبَّ الرَّجُلُ إِذَا كَانَ فِعْلُهُ غَيْرَ وَاقِعٍ عَلَى أَحَدٍ، فَإِذَا وَقَعَ الْفِعْلُ قُلْتَ كَبَّهُ اللَّهُ لِوَجْهِهِ، وَكَبَبْتُهُ أَنَا.
Муҳаммад ибн Ғурайр Зуҳрий бизга айтди: Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, отасидан, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан: У деди: Омир ибн Саъд менга хабар берди, отасидан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир тўда (кишилар)га (мол) берди, мен улар ичида ўтирган эдим. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улардан бир кишини — унга бермай — қолдирди, ҳолбуки у менга улардан энг ёқимлироғи эди. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга туриб бориб, у зотга секин (пичирлаб): ‹Сенга фалончидан нима (бўлди)? Аллаҳга қасамки, мен уни мўмин деб биламан› дедим. У зот: «Ёки мусулмон» дедилар. Мен бир оз жим турдим, сўнг у ҳақда билган нарсам мени енгди (яна гапирдим), мен: ‹Ё Расулуллаҳ, сенга фалончидан нима (бўлди)? Аллаҳга қасамки, мен уни мўмин деб биламан› дедим. У зот: «Ёки мусулмон» дедилар. Мен бир оз жим турдим, сўнг у ҳақда билган нарсам мени енгди, мен: ‹Ё Расулуллаҳ, сенга фалончидан нима (бўлди)? Аллаҳга қасамки, мен уни мўмин деб биламан› дедим. У зот: «Ёки мусулмон — яъни — дедилар: Мен бир кишига (мол) бераман, ҳолбуки бошқаси менга ундан севимлироқдир, уни юзтубан дўзахга ташланишидан қўрқиб» дедилар. Отасидан, у Солиҳдан, у Исмоил ибн Муҳаммаддан: У деди: Мен отамни буни сўзлаб бераётганини эшитди, у ўз ҳадисида: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўли билан уриб, менинг бўйним ва елкамни (қўли билан) қамраб олди, сўнг: «Бу ёққа кел, эй Саъд, мен бир кишига (мол) бераман...» дедилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: ‹Факубкибу› — ‹ағдарилди (юзтубан ташланди)› (дегани). ‹Мукиббан› — киши ‹акабба› (юзтубан йиқилди) дейдилар, агар иш (феъл) бирор кимсага тушмаган бўлса. Иш (феъл) тушганида: ‹Аллаҳ уни юзига қаратиб йиқитди (каббаҳу)› ва ‹мен уни йиқитдим (кабабтуҳу)› дейсан.