حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لِلرُّكْنِ أَمَا وَاللَّهِ إِنِّي لأَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ لاَ تَضُرُّ وَلاَ تَنْفَعُ، وَلَوْلاَ أَنِّي رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اسْتَلَمَكَ مَا اسْتَلَمْتُكَ. فَاسْتَلَمَهُ، ثُمَّ قَالَ فَمَا لَنَا وَلِلرَّمَلِ إِنَّمَا كُنَّا رَاءَيْنَا بِهِ الْمُشْرِكِينَ، وَقَدْ أَهْلَكَهُمُ اللَّهُ. ثُمَّ قَالَ شَىْءٌ صَنَعَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلاَ نُحِبُّ أَنْ نَتْرُكَهُ.
Саъид ибн Абу Марям бизга айтди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга хабар берди: Зайд ибн Аслам менга хабар берди, отасидан: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу Рукн(Ҳажарул-Асвад)га: ‹Аллаҳга қасамки, мен албатта биламан-ки, сен бир тошсан, на зарар берасан, на фойда. Агар мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни сени истилом қилаётганини кўрмаганимда, мен сени истилом қилмас эдим› деди. Сўнг уни истилом қилди, сўнг: ‹Бизга рамалдан нима (фойда)? Биз уни фақат мушрикларга (куч) кўрсатиш учун қилган эдик, Аллаҳ эса уларни ҳалок қилди› деди. Сўнг: ‹(Лекин у) Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қилган бир нарса, биз уни тарк қилишни ёқтирмаймиз› деди.