حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ مَا تَرَكْتُ اسْتِلاَمَ هَذَيْنِ الرُّكْنَيْنِ فِي شِدَّةٍ وَلاَ رَخَاءٍ، مُنْذُ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَلِمُهُمَا. قُلْتُ لِنَافِعٍ أَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَمْشِي بَيْنَ الرُّكْنَيْنِ قَالَ إِنَّمَا كَانَ يَمْشِي لِيَكُونَ أَيْسَرَ لاِسْتِلاَمِهِ.
Мусаддад бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни бу икки рукнни истилом қилаётганини кўргандан бери, қийинчиликда ҳам, осойишталикда ҳам уларни истилом қилишни тарк қилмадим. Мен Нофиъга: ‹Ибн Умар икки рукн орасида (оддий) юрар эдими?› дедим. У: ‹У фақат — истилом қилиши осонроқ бўлиши учун — (секин) юрар эди› деди.