حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ حَدَّثَتْهُ قَالَتْ، لَمْ يَكُنِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصُومُ شَهْرًا أَكْثَرَ مِنْ شَعْبَانَ، فَإِنَّهُ كَانَ يَصُومُ شَعْبَانَ كُلَّهُ، وَكَانَ يَقُولُ " خُذُوا مِنَ الْعَمَلِ مَا تُطِيقُونَ، فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا، وَأَحَبُّ الصَّلاَةِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا دُووِمَ عَلَيْهِ، وَإِنْ قَلَّتْ " وَكَانَ إِذَا صَلَّى صَلاَةً دَاوَمَ عَلَيْهَا.
Муоз ибн Фазола бизга айтди: Ҳишом бизга айтди, Яҳёдан, у Абу Саламадан: Оиша розияллаҳу анҳо унга айтди: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Шаъбондан кўпроқ бирор ойни рўза тутмас эди, у Шаъбоннинг ҳаммасини рўза тутар эди ва: «Амалдан тоқатингиз етганча(сини) олинг, чунки Аллаҳ сиз толиқмагунча (савоб беришдан) толиқмайди (чарчамайди). Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга намоздан энг севимлиси — унга давом этилган (доимий) намоздир, гарчи у оз бўлса ҳам» дер эди, ва у бирор намозни ўқиса, унга давом этар эди.