وَقَالَ الْحُمَيْدِيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكُنْتُ عَلَى بَكْرٍ صَعْبٍ لِعُمَرَ، فَكَانَ يَغْلِبُنِي فَيَتَقَدَّمُ أَمَامَ الْقَوْمِ، فَيَزْجُرُهُ عُمَرُ وَيَرُدُّهُ، ثُمَّ يَتَقَدَّمُ فَيَزْجُرُهُ عُمَرُ وَيَرُدُّهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِعُمَرَ " بِعْنِيهِ ". قَالَ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " بِعْنِيهِ ". فَبَاعَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هُوَ لَكَ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ تَصْنَعُ بِهِ مَا شِئْتَ ".
Ҳумайдий деди: Суфён бизга айтди: Амр бизга айтди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан сафарда эдик, мен Умарнинг бир қайсар (асов) ёш туяси устида эдим. У (туя) мени енгар (ғолиб келар), қавмнинг олдига ўтиб кетар эди. Умар уни қайтарар (жеркар) ва орқага қайтарар эди, сўнг (туя) яна олдинга ўтар, Умар уни қайтарар ва орқага қайтарар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Умарга: «Уни менга сот» дедилар. У: ‹У сеники, ё Расулуллаҳ› деди. У зот: «Уни менга сот» дедилар. У уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга сотди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сеники, эй Абдуллаҳ ибн Умар, у билан хоҳлаган ишни қил» дедилар.