2219-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Савдо-сотиқ китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ لِصُهَيْبٍ اتَّقِ اللَّهَ وَلاَ تَدَّعِ إِلَى غَيْرِ أَبِيكَ. فَقَالَ صُهَيْبٌ مَا يَسُرُّنِي أَنَّ لِي كَذَا وَكَذَا، وَأَنِّي قُلْتُ ذَلِكَ، وَلَكِنِّي سُرِقْتُ وَأَنَا صَبِيٌّ.
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ғундар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Саъддан, у отасидан: Абдурроҳман ибн Авф (розияллаҳу анҳу) Суҳайбга деди: Аллаҳдан қўрқ ва отангдан бошқага (насаб) даъво қилма. Суҳайб деди: Менга шунча-шунча (мол) бўлиб, мен буни айтишим мени хурсанд қилмайди (яъни ёлғон айтмайман), лекин мен бола чоғимда ўғирлаб кетилгандим.