وَقَالَ أَبُو الزِّنَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَمْزَةَ بْنِ عَمْرٍو الأَسْلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ بَعَثَهُ مُصَدِّقًا، فَوَقَعَ رَجُلٌ عَلَى جَارِيَةِ امْرَأَتِهِ، فَأَخَذَ حَمْزَةُ مِنَ الرَّجُلِ كَفِيلاً حَتَّى قَدِمَ عَلَى عُمَرَ، وَكَانَ عُمَرُ قَدْ جَلَدَهُ مِائَةَ جَلْدَةٍ، فَصَدَّقَهُمْ، وَعَذَرَهُ بِالْجَهَالَةِ. وَقَالَ جَرِيرٌ وَالأَشْعَثُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ فِي الْمُرْتَدِّينَ اسْتَتِبْهُمْ، وَكَفِّلْهُمْ. فَتَابُوا وَكَفَلَهُمْ عَشَائِرُهُمْ. وَقَالَ حَمَّادٌ إِذَا تَكَفَّلَ بِنَفْسٍ فَمَاتَ فَلاَ شَىْءَ عَلَيْهِ. وَقَالَ الْحَكَمُ يَضْمَنُ.
Абуззинод Муҳаммад ибн Ҳамза ибн Амр Асламийдан, у отасидан (ривоят қилди): Умар (розияллаҳу анҳу) уни (закот) йиғувчи қилиб юборди. Бир киши хотининнг чўриси билан (зино) қилди. Ҳамза у кишидан — токи Умар(нинг) олдига боргунча — бир кафил (зомин) олди. Умар уни (аввал) юз дарра урган эди. Сўнг уларни (гувоҳларни) тасдиқлади ва уни жаҳолат (билмаслик) билан узрли қилди. Жарир ва Ашъас Абдуллаҳ ибн Масъудга муртадлар ҳақида: Уларни тавбага чақир ва уларга кафил ол, дедилар. Улар тавба қилди ва уларга қабилалари кафил бўлди. Ҳаммод деди: Агар бир киши (бошқа) бир жонга (шахсга) кафил бўлиб, у ўлса, унга ҳеч нарса (масъулият) йўқ. Ҳакам деди: У зомин бўлади (тўлайди).