حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّاسَ، كَانُوا يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ، يَبْتَغُونَ بِهَا ـ أَوْ يَبْتَغُونَ بِذَلِكَ ـ مَرْضَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Иброҳим ибн Мусо ривоят қилди, бизга Абда ривоят қилди, бизга Ҳишом ривоят қилди, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): Одамлар ўз ҳадялари билан Оишанинг кунини кўзлар (кутар) эдилар, улар бу билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг розилигини истар эдилар.