وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنِي عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنِي أَبُو سَعِيدٍ، قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنِ الْهِجْرَةِ، فَقَالَ " وَيْحَكَ إِنَّ الْهِجْرَةَ شَأْنُهَا شَدِيدٌ فَهَلْ لَكَ مِنْ إِبِلٍ " قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَتُعْطِي صَدَقَتَهَا ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَهَلْ تَمْنَحُ مِنْهَا شَيْئًا ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَتَحْلُبُهَا يَوْمَ وِرْدِهَا ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَاعْمَلْ مِنْ وَرَاءِ الْبِحَارِ، فَإِنَّ اللَّهَ لَنْ يَتِرَكَ مِنْ عَمَلِكَ شَيْئًا ".
Муҳаммад ибн Юсуф деди: Бизга Авзоий ривоят қилди, менга Зуҳрий ривоят қилди, менга Ато ибн Язид ривоят қилди, менга Абу Саид ривоят қилди, у деди: Бир бадавий Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб, ундан ҳижрат ҳақида сўради. У: «Вой сенга! Албатта ҳижратнинг иши қаттиқдир. Сенда туя борми?» деди. У: Ҳа, деди. У: «Унинг закотини берасанми?» деди. У: Ҳа, деди. У: «Ундан бирор нарсани маниҳ (вақтинча) берасанми?» деди. У: Ҳа, деди. У: «Уни сувга келадиган куни соғиб (муҳтожларга берасанми)?» деди. У: Ҳа, деди. У: «Унда денгизлар ортида (узоқда) бўлиб ҳам амал қил, чунки Аллаҳ сенинг амалингдан ҳеч нарсани камайтирмайди», деди.