حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَنَسٍ، قَالَ وَذَكَرَ يَوْمَ الْيَمَامَةِ قَالَ أَتَى أَنَسٌ ثَابِتَ بْنَ قَيْسٍ وَقَدْ حَسَرَ عَنْ فَخِذَيْهِ وَهْوَ يَتَحَنَّطُ فَقَالَ يَا عَمِّ مَا يَحْبِسُكَ أَنْ لاَ تَجِيءَ قَالَ الآنَ يَا ابْنَ أَخِي. وَجَعَلَ يَتَحَنَّطُ، يَعْنِي مِنَ الْحَنُوطِ، ثُمَّ جَاءَ فَجَلَسَ، فَذَكَرَ فِي الْحَدِيثِ انْكِشَافًا مِنَ النَّاسِ، فَقَالَ هَكَذَا عَنْ وُجُوهِنَا حَتَّى نُضَارِبَ الْقَوْمَ، مَا هَكَذَا كُنَّا نَفْعَلُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، بِئْسَ مَا عَوَّدْتُمْ أَقْرَانَكُمْ. رَوَاهُ حَمَّادٌ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ.
Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб бизга айтди, Холид ибн Ҳорис бизга айтди, Ибн Авн бизга айтди, Мусо ибн Анасдан, у деди — ва у Ямома кунини эслатди — деди: Анас Собит ибн Қайснинг олдига келди, у сонларини очиб хушбўйлик (ҳанут) суртаётган эди. (Анас) деди: «Эй амаки, сени келишингдан нима ушлаб турибди?». У: «Ҳозир, эй жияним», деди ва хушбўйлик сурта бошлади — яъни ҳанутдан. Сўнг келиб ўтирди. (Анас) ҳадисда одамларнинг (жангдан) чекинганини эслатди, шунда у (Собит): «Юзларимиздан нари туринглар, токи бу қавм билан урушайлик. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бундай қилмас эдик. Тенгдошларингизни (душманларингизни) ёмон одат қилдирибсизлар», деди. Буни Ҳаммод Собитдан, у Анасдан ривоят қилди.