حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَرَجْنَا وَنَحْنُ ثَلاَثُمِائَةٍ نَحْمِلُ زَادَنَا عَلَى رِقَابِنَا، فَفَنِيَ زَادُنَا، حَتَّى كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا يَأْكُلُ فِي كُلِّ يَوْمٍ تَمْرَةً. قَالَ رَجُلٌ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، وَأَيْنَ كَانَتِ التَّمْرَةُ تَقَعُ مِنَ الرَّجُلِ قَالَ لَقَدْ وَجَدْنَا فَقْدَهَا حِينَ فَقَدْنَاهَا، حَتَّى أَتَيْنَا الْبَحْرَ فَإِذَا حُوتٌ قَدْ قَذَفَهُ الْبَحْرُ، فَأَكَلْنَا مِنْهَا ثَمَانِيَةَ عَشَرَ يَوْمًا مَا أَحْبَبْنَا.
Садақа ибнул-Фазл бизга айтди, Абда бизга хабар берди, Ҳишомдан, Ваҳб ибн Кайсондан, Жобир розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз уч юз (киши) бўлиб чиқдик, озуқамизни елкаларимизда кўтариб (бордик). Озуқамиз тугади, ҳатто биздан ҳар бир киши кунига (фақат) битта хурмо ейдиган (ҳолатга келдик). Бир киши: «Эй Абу Абдуллаҳ, бир дона хурмо бир кишига қаерда (етар) эди?», деди. У: «Биз уни (хурмони) йўқотганимизда, унинг йўқлигини (қанчалик) сездик (қаттиқ қийналдик), токи денгизга келдик, бирдан денгиз улоқтирган бир (улкан) балиқ (пайдо бўлди). Биз ундан ўн саккиз кун, хоҳлаганимизча едик», деди.