حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ غَزَوْنَا جَيْشَ الْخَبَطِ وَأُمِّرَ أَبُو عُبَيْدَةَ فَجُعْنَا جُوعًا شَدِيدًا فَأَلْقَى الْبَحْرُ حُوتًا مَيِّتًا لَمْ يُرَ مِثْلُهُ يُقَالُ لَهُ الْعَنْبَرُ فَأَكَلْنَا مِنْهُ نِصْفَ شَهْرٍ فَأَخَذَ أَبُو عُبَيْدَةَ عَظْمًا مِنْ عِظَامِهِ فَمَرَّ الرَّاكِبُ تَحْتَهُ.
Мусаддад, Яҳёдан, у Ибн Журайждан: Менга Амр хабар берди: У Жобирни (розияллаҳу анҳу) эшитди: Биз Хабат лашкари (ғазоти)да ғазот қилдик, Абу Убайда амир қилинди. Бизни қаттиқ очлик тутди. Денгиз ўзининг ўхшаши кўрилмаган ўлик балиқ (ҳут)ни чиқарди (қирғоққа ташлади), унга анбар дейилар эди. Биз ундан ярим ой едик. Абу Убайда унинг суякларидан бирини олди, отлиқ унинг остидан ўтди (шундай катта эди).