حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " لَيَدْخُلَنَّ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفًا ـ أَوْ سَبْعُمِائَةِ أَلْفٍ ـ لاَ يَدْخُلُ أَوَّلُهُمْ حَتَّى يَدْخُلَ آخِرُهُمْ، وَجُوهُهُمْ عَلَى صُورَةِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ ".
Муҳаммад ибн Абу Бакр Муқаддамий бизга айтди, Фузайл ибн Сулаймон бизга айтди, Абу Ҳозимдан, Саҳл ибн Саъд розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Албатта, менинг умматимдан етмиш минг — ёки етти юз минг — (киши жаннатга) киради; уларнинг аввалгиси (охиргиси) кирмагунча кирмайди (бирга кирадилар); юзлари тўлин ой суратида (бўлади)».