حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي حَازِمٍ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيَدْخُلَنَّ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفًا أَوْ سَبْعُمِائَةِ أَلْفٍ - لاَ يَدْرِي أَبُو حَازِمٍ أَيَّهُمَا قَالَ - مُتَمَاسِكُونَ آخِذٌ بَعْضُهُمْ بَعْضًا لاَ يَدْخُلُ أَوَّلُهُمْ حَتَّى يَدْخُلَ آخِرُهُمْ وُجُوهُهُمْ عَلَى صُورَةِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ " .
Саҳл ибн Саъд (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта менинг умматимдан жаннатга етмиш минг — ёки етти юз минг — (Абу Ҳозим қайсисини айтганини билмайди) — бир-бирига (маҳкам) туташган, бир-бирини ушлаб олган ҳолда киради; уларнинг биринчиси кирмайди — то охиргиси киргунча; юзлари тўлиб турган кечасидаги ой суратидадир" деди.