350-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Намоз китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ " فَرَضَ اللَّهُ الصَّلاَةَ حِينَ فَرَضَهَا رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فِي الْحَضَرِ وَالسَّفَرِ، فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ، وَزِيدَ فِي صَلاَةِ الْحَضَرِ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга Молик, Солиҳ ибн Кайсандан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у мўминлар онаси Оишадан хабар берди, у деди: «Аллаҳ намозни фарз қилганида, уни ҳазар (ватан)да ҳам, сафарда ҳам икки ракаат — икки ракаат (қилиб) фарз қилди. Сўнг сафар намози (шу ҳолича) қолдирилиб, ҳазар намозига (ракаатлар) зиёда қилинди.»