حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا مُرَّةَ، مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ بِنْتِ أَبِي طَالِبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أُمَّ هَانِئٍ بِنْتَ أَبِي طَالِبٍ، تَقُولُ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ، فَوَجَدْتُهُ يَغْتَسِلُ، وَفَاطِمَةُ ابْنَتُهُ تَسْتُرُهُ قَالَتْ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقُلْتُ أَنَا أُمُّ هَانِئٍ بِنْتُ أَبِي طَالِبٍ. فَقَالَ " مَرْحَبًا بِأُمِّ هَانِئٍ ". فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ غُسْلِهِ، قَامَ فَصَلَّى ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ، مُلْتَحِفًا فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، زَعَمَ ابْنُ أُمِّي أَنَّهُ قَاتِلٌ رَجُلاً قَدْ أَجَرْتُهُ فُلاَنَ بْنَ هُبَيْرَةَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ يَا أُمَّ هَانِئٍ ". قَالَتْ أُمُّ هَانِئٍ وَذَاكَ ضُحًى.
Бизга Исмоил ибн Абу Увайс ривоят қилди, у деди: менга Молик ибн Анас, Умар ибн Убайдуллаҳнинг озод қилган қули Абун-Назрдан ривоят қилдики, Умму Ҳони бинти Абу Толибнинг озод қилган қули Абу Мурра унга хабар бердики, у Умму Ҳони бинти Абу Толибни шундай деганини эшитди: Мен Фатҳ (Макка фатҳи) йили Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига бордим ва у кишини ғусл қилаётган, қизи Фотима эса тўсиб турган ҳолда топдим. (Умму Ҳони) деди: Мен у кишига салом бердим. У: «Бу ким?» дедилар. Мен: «Мен — Умму Ҳони бинти Абу Толибман,» дедим. У: «Умму Ҳонига марҳабо!» дедилар. Ғуслларини тугатгач, туриб, битта кийимга ўраниб, саккиз ракаат намоз ўқидилар. (Намоздан) чиққанларида, мен: «Эй Расулуллаҳ, онамнинг ўғли (Али), мен паноҳ берган бир кишини — фалон ибн Ҳубайрани — ўлдирмоқчи эканини даъво қилди,» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сен паноҳ берган кишига биз ҳам паноҳ бердик, эй Умму Ҳони,» дедилар. Умму Ҳони: «Бу — чошт (зуҳо вақти) эди,» деди.