حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الْفُدَيْكِ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي سَمِعْتُ مِنْكَ كَثِيرًا فَأَنْسَاهُ. قَالَ " ابْسُطْ رِدَاءَكَ ". فَبَسَطْتُ فَغَرَفَ بِيَدِهِ فِيهِ، ثُمَّ قَالَ " ضُمَّهُ " فَضَمَمْتُهُ، فَمَا نَسِيتُ حَدِيثًا بَعْدُ.
Иброҳим ибнул-Мунзир менга айтди, Ибн Абул-Фудайк бизга айтди, Ибн Абу Зиъбдан, Мақбурийдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен: «Эй Расулуллаҳ, мен сендан кўп (ҳадис) эшитаман, лекин уни унутаман», дедим. У: «Ридойингни ёй», деди. Мен ёйдим, у қўли билан унга (бир нарсани) ғарф қилди (олди-солди), сўнг: «Уни ўзингга қис», деди. Мен уни қисдим. Шундан кейин мен (ҳеч) бир ҳадисни унутмадим.