حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَرْوَانُ بْنُ الْحَكَمِ، قَالَ أَصَابَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رُعَافٌ شَدِيدٌ سَنَةَ الرُّعَافِ، حَتَّى حَبَسَهُ عَنِ الْحَجِّ وَأَوْصَى، فَدَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ قَالَ اسْتَخْلِفْ. قَالَ وَقَالُوهُ قَالَ نَعَمْ. قَالَ وَمَنْ فَسَكَتَ، فَدَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ آخَرُ ـ أَحْسِبُهُ الْحَارِثَ ـ فَقَالَ اسْتَخْلِفْ. فَقَالَ عُثْمَانُ وَقَالُوا فَقَالَ نَعَمْ. قَالَ وَمَنْ هُوَ فَسَكَتَ قَالَ فَلَعَلَّهُمْ قَالُوا الزُّبَيْرَ قَالَ نَعَمْ. قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهُ لَخَيْرُهُمْ مَا عَلِمْتُ، وَإِنْ كَانَ لأَحَبَّهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Холид ибн Махлад бизга айтди, Али ибн Мусъҳир бизга айтди, Ҳишом ибн Урвадан, отасидан, у деди: Марвон ибнул-Ҳакам менга хабар берди, у деди: Усмон ибн Аффонга руоф (бурун қонаши) йили қаттиқ бурун қонаши етди, ҳатто уни ҳаждан ушлаб қолди (тўсди) ва у васият қилди. Унга Қурайшдан бир киши кирди ва: «Халифа тайинла», деди. У: «Улар (бошқалар ҳам) шуни айтдими?», деди. (Киши): «Ҳа», деди. (Усмон): «Ким (ни тайинлай)?», деди ва жим турди. Сўнг унга бошқа бир киши — Ҳорисдир деб ўйлайман — кирди ва: «Халифа тайинла», деди. Усмон: «Улар (шуни) айтдими?», деди. (Киши): «Ҳа», деди. (Усмон): «У ким?», деди ва жим турди. (Киши): «Шояд улар Зубайрни айтдилар?», деди. (Усмон): «Ҳа», деди. (Усмон): «Огоҳ бўл! Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, мен билганимча у уларнинг энг яхшиси ва у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга уларнинг энг севимлиси эди», деди.