حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يَتَبَايَعُونَ لُحُومَ الْجَزُورِ إِلَى حَبَلِ الْحَبَلَةِ، قَالَ وَحَبَلُ الْحَبَلَةِ أَنْ تُنْتَجَ النَّاقَةُ مَا فِي بَطْنِهَا، ثُمَّ تَحْمِلَ الَّتِي نُتِجَتْ، فَنَهَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ.
Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан, Нофи менга хабар берди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Жоҳилият аҳли сўйиладиган туя гўштини ҳабалул-ҳабала(га қадар насияга) сотар эдилар. (Ибн Умар) деди: Ҳабалул-ҳабала — туя қорнидагини туғиши, сўнг ўша туғилган (урғочи туя) ҳомиладор бўлиши (кутилиши)дир. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни бундан қайтарди.