حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ أَبِي أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَوَّلُ مَوْلُودٍ وُلِدَ فِي الإِسْلاَمِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَتَوْا بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَمْرَةً فَلاَكَهَا ثُمَّ أَدْخَلَهَا فِي فِيهِ، فَأَوَّلُ مَا دَخَلَ بَطْنَهُ رِيقُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Қутайба бизга айтди, Абу Усомадан, Ҳишом ибн Урвадан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Исломда туғилган биринчи фарзанд Абдуллаҳ ибнуз-Зубайр эди. Уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдилар, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир хурмо олди ва уни чайнади, сўнг уни унинг оғзига киритди. Унинг қорнига кирган биринчи нарса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тупуги (сўлаги) бўлди.