حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَوَّلُ مَنْ قَدِمَ عَلَيْنَا مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ وَابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ، وَكَانَا يُقْرِئَانِ النَّاسَ، فَقَدِمَ بِلاَلٌ وَسَعْدٌ وَعَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ، ثُمَّ قَدِمَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي عِشْرِينَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَمَا رَأَيْتُ أَهْلَ الْمَدِينَةِ فَرِحُوا بِشَىْءٍ فَرَحَهُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، حَتَّى جَعَلَ الإِمَاءُ يَقُلْنَ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا قَدِمَ حَتَّى قَرَأْتُ {سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى} فِي سُوَرٍ مِنَ الْمُفَصَّلِ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, у деди: Баро ибн Озиб розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитдим: Бизга биринчи келган (муҳожир) Мусъаб ибн Умайр ва Ибн Умму Мактум эди, улар одамларга (Қуръан) ўқитар эдилар. Сўнг Билол, Саъд ва Аммор ибн Ёсир келди, сўнг Умар ибнул-Хаттоб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан йигирма (киши) билан келди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келди. Мен Мадина аҳлинин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (келиши) билан хурсанд бўлганидек бирор нарса билан хурсанд бўлганини кўрмадим, ҳатто чўрилар: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келди», дея бошлади. У (Набий) келмай туриб, мен {Саббиҳисма Роббикал-Аъло}ни муфассалдан бир неча суралар (қаторида) ўқиб олган эдим.